tag:blogger.com,1999:blog-74098688411585027712011-10-11T06:45:20.704+05:30నా అభిప్రాయాలు, ఆలోచనలు, అనుభవాలు..అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.comBlogger151100tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-54458685985432061812010-12-16T18:48:00.004+05:302010-12-24T15:20:41.749+05:30<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TQoQrCdSHeI/AAAAAAAAA54/pEKExriwVDU/s1600/aaaaaaaa.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="149" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TQoQrCdSHeI/AAAAAAAAA54/pEKExriwVDU/s200/aaaaaaaa.jpg" width="200" /></a></div>నాగవల్లి - చంద్రముఖికి కొనసాగింపుగా చెబుతూ, ఎన్నో అంచనాలతో విడుదలైన ఈ చిత్రం కాస్త నిరాశనే మిగిల్చిందని చెప్పాలి. జీర్ణించుకోలేని విషయం ఏంటంటే , ఈ చిత్రం చంద్రముఖికి కొనసాగింపు కాదు, పునర్నిర్మిణం మాత్రమే..!&nbsp; <br /><br />కొంత మంది తెలుగు నటీనటులతో పాత చంద్రముఖి చిత్రాన్ని తెలుగులో పునర్నిర్మించినట్టుగా కనిపిస్తుంది. కొత్తగా ఏమి లేదు 10% తప్ప! చిత్రంలోని పాత్రలు, వారి స్వభావాలలో ఏ మాత్రం మార్పు కనిపించదు, చంద్రముఖి చిత్రంలోని పాత్రలు గుర్తుకు వస్తుంటాయి. వెంకటేష్‌, రజినీకాంత్ పాత్రని కప్పుకుని "నటించాడు".&nbsp; <br /><br />&nbsp;"వెనక్కు వెనక్కు" అని వచ్చే పరిచయపు పాట&nbsp;చంద్రముఖిలోని "దేవుడ దేవుడ" పాట అర్థానికి సరిసమానంగా ఉంటుంది. అయితే వెంకటేష్ నటన నాగభైరవ పాత్రలో సరిపోకపోగా, ముసలి నాగభైరవ పాత్రలో కొన్నిసార్లు నవ్వు తెప్పిస్తుంది. కథలో కొత్తదనం ఏమీ లేదు. చిన్న చిన్న మలుపులు ఫర్వాలేదనిపిస్తాయి. విశ్రాంతి తరువాత వచ్చే ఫ్లాష్‌బ్యాక్ మరియు నాగభైరవ పాత్ర ఎక్కువ సేపు సాగి విసుగు తెప్పిస్తుంది. <br /><br />దర్శకుడు వాసు ఈ చిత్రంలో 5గురు కథానాయికలు అవసరం అని ముందు నుంచీ చెబుతున్నారు. కాని అందులో అనుష్క, రీచ గంగోపాధ్యాయ, కమలిని ముఖర్జి తప్ప మిగితా ఇద్దరు అవసరం లేదనిపిస్తుంది. శ్రధ్ధ దాస్ పాత్ర కేవలం మనల్ని తప్పుదోవ పట్టించడానికే తప్ప మరెందుకూ అవసరం ఉండదని చిన్నపిల్లాడు కూడా చెప్తాడు. ఎప్పుడూ మాములుగా ఉండే ఆవిడ అప్పుడప్పుడు విచిత్రంగా ప్రవర్తిస్తుంది, సగటు ఉత్కంఠ+భయనక చిత్రాల్లోలా! ఇక పూనం కౌర్ ఎందుకుందో వాసుకే తెలియాలి. వీళ్లు కాకుండా మరో అమ్మాయుంది, ఆవిడ కూడా కథానాయికో, లేక సహాయ నటో తెలీదు. పూనం కౌర్ కన్నా కాస్త ఎక్కువ సన్నివేశాల్లో నటించింది. అయితే వెంకటేష్ ఎవరితోనూ ఆడి పాడకపోవడం విశేషం.<br /><br />ఇకపోతే ఈ చిత్రంలో లోపాలు, వెతికితే దొరికేన్ని ఉన్నాయి. మచ్చుకి కొన్ని.. చంద్రముఖి తమిళ అమ్మాయి కాబట్టి ఆమె ఆత్మ కూడా తమిళ్‌లోనే మాట్లాడుతుంది. తెలుగు కాని మరే భాషకాని రాదు, మాట్లాడదు. కాని ఆత్మకు మెదడు ఉండదు కదా భాషని నిక్షిప్తం చేసుకోడానికి, అలాంటప్పుడు ఆవహించిన వ్యక్తి మెదడులో నిక్షిప్తమైన భాషలోనే మాట్లడాలి కదా! పోని ఆవహించినప్పుడు కూడా తమిళ్‌లోనే మాట్లాడుతుంది అనుకుందాం, అలాంటప్పుడు “కరక్టే కరక్టే” అని ఆంగ్లంలో ఎందుకు కూస్తుంది – అప్పుడు ఆవహించిన వ్యక్తి మెదడు ఉపయోగించుకోవచ్చా..?<br /><br />పదిమందిని ఒకే సారి కొట్టే వెంకటేష్ నూటముప్పై యేళ్ల నాగభైరవని ఏం చేయలేకపోతాడు. నాగభైరవకు అంతకు మునుపు లేని శక్తులు&nbsp;ఆ వయసులో ఎక్కడినుంచి వచ్చాయో తెలియదు పైగా రాజు&nbsp;ఈ తరం బ్లాక్ లెదర్ షూ వెసుకుంటాదు.&nbsp; <br /><br />ఎంతో బలం ఉండే చంద్రముఖి, ముగింపు సన్నివేశంలో నలుగురు పట్టుకునే సరికి బలహీనురాలైపోతుంది. <br /><br />నాగభైరవ జీవిత చరిత్రని అతని అనుచరుడు(సమీర్) రాస్తాడు, పుస్తకం పై అతని ఫోటో బ్లాక్ &amp; వైట్‌లో&nbsp;ఉంటుంది, అప్పటికి కెమెరా ఎక్కడిదో? ఆ ఫోటోని పెయింటింగానైనా చూపించలేదు. నాగభైరవ జీవితంలోని కొన్ని సంఘటనలు ఆ పుస్తకంలో పెయింటింగ్ రూపంలో ఉంటాయి – అవి ఫోటోని సాఫ్ట్‌వేర్‌తో పెయింటింగ్‌గా మార్చినవే తప్ప నిజంగా వేసిన పెయింటింగ్స్ కావు. <br /><br />అనిష్క పెట్టెలో కూర్చుంటే, అందులోని కాంతి వెంకటేష్ మొహం పై పడుతుంది - మూసి ఉన్న పెట్టేలోకి కాంతి ఎక్కడినుంచి వస్తుంది - పైగా వెంకటేష్ మోకాలి వరకు ఉండే పెట్టేలోని కాంతి అతని ముఖంపై పడాటం భౌతిక సూత్రాల ప్రకారం ఏకోణంలో సాధ్యపడదు. చెబుతూ వెళితే ఇంకా చాలా ఉన్నాయి - ఇప్పటికివి చాలు.<br /><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TQoRIvrLxEI/AAAAAAAAA58/630QBKu4n3k/s1600/bbbbbbbbbbbbb.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TQoRIvrLxEI/AAAAAAAAA58/630QBKu4n3k/s200/bbbbbbbbbbbbb.jpg" width="100" /></a>రజినీకాంత్‌ని ఊహించుకుని తమిళ్‌లో సినిమాని తీయడనికి స్క్రిప్ట్ పూర్తి చేసుకున్నారేమో అనిపిస్తుంది. అది సాధ్యం కాదని తెలిసి, తెలుగులో మొదలుపెట్టారు - కాని దాన్ని తెలుగు వాతావరణానికి తగ్గట్టు మార్చే ప్రక్రియని గాలికొదిలేశారు.&nbsp;– ఉదా: హీరోని పొగుడుతూ సాగే పాట, అలాగే&nbsp; రీచా&nbsp; “నే తప్పు చేశాను, క్షమించండి” అంటుంది, అచ్చు చంద్రముఖిలో జ్యోతికల – ఆవిడ ఎందుకంటుందో, ఏం తప్పు చేసిందో అర్థం అవక బుర్ర గోక్కోవాలి – ఆ సన్నివేశాలు తమిళ వాసనతో గుప్పుమంటాయి.</div><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">పాత్రల పరిచయంతో దర్శకుడు విఫలమవడం మొదలైంది. ఆది చాలా చోట్ల వెంటాడింది. చివరికి ముగింపులో ఘోరంగా విఫలమవడం దానికి పరాకాష్ఠ. చంద్రముఖి ఎవర్ని ఆవహించిందో చెప్పే ఘట్టం అయితే అచ్చు డాక్యుమెంటరిలా ఉంటుంది. ముగింపులో&nbsp; వెంకటేష్ చూస్తుండటం తప్ప చేసేదేం ఉండదు. దానికి తోడు అప్పుడు వచ్చే నాణ్యతలేని గ్రాఫిక్స్, విజువల్ ఎఫెక్ట్స్ ప్రేక్షకుల సహనాన్ని పరీక్షిస్తాయి. చంద్రముఖిలోని భారితనం ఈ నాగవల్లిలో కనిపించదు.</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">అనుష్క నృత్యం భరించడం కష్టమే. సంగీతం, రీరికార్డింగ్, శ్రధ్ధ దాస్, వెంకటేష్‌ల నటన సరిపోలేదు. ఛాయగ్రహణం ఫర్వాలేదు. టైటిల్స్‌లో తప్ప పరచూరి బ్రదర్స్(మాటలు) ఎక్కడా గుర్తుకు రారు. కళ (ఆర్ట్), స్క్రీన్‌ప్లే, కమలిని, రీచాల నటన&nbsp;ఈ చిత్రానికి కలిసొచ్చే అంశాలు. </div><br />చంద్రముఖి చిత్రం ఘన విజయం సాధించడానికి ముఖ్యమైన అంశాన్ని, నాగవల్లిలో విస్మరించడమే ఈ చిత్రం ఇంత పేలవం అవడానికి కారణం అయింది - అది - చంద్రముఖిలో ఆమెను కాని, రాజుని కాని చూపించకపోవడం. దాని వల్ల చంద్రముఖి ప్రేక్షకుల ఊహల్లో ఉండిపోయి, ఆమె ఆగ్రహాన్ని జ్యోతికలో చూడటం వల్ల&nbsp;ఒక రకమైన భయాన్ని సృష్టించింది. నాగవల్లిలో రాజుని, చంద్రముఖిని కూడా చూపించడం, వాళ్లిద్దరూ ప్రత్యక్ష్యంగా కలబడటం వల్ల నాగవల్లి చివరికి సగటు దెయ్యాల చిత్రంగా మిగిలిపోయింది.<br /><br />నా సలహా: వెంకటేష్ వీరాభిమానులైతే థియేటర్‌లో చూడండి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-5445868598543206181?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-48260372991475683612010-10-10T14:38:00.009+05:302010-10-10T21:28:41.178+05:30<span style="font-size:100%;"><span>చతుర</span> <span>మాసపత్రికలో</span> కొత్తగాలి శీర్షికలో<span> ప్రచురితమైన</span> <span>నా</span> <span>నానీలు</span> (<span>చిన్ని</span> <span>కవితలు</span>)</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><br /><span><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TLGbCKhCMCI/AAAAAAAAA2I/iBtza-c3lic/s1600/namaskar.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 194px; height: 191px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TLGbCKhCMCI/AAAAAAAAA2I/iBtza-c3lic/s200/namaskar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526368679245262882" border="0" /></a></span><br /><br /><span><span style="font-size:130%;"><span>హలో</span></span></span><span style="font-size:130%;"><br /><span>నమస్కారమైతే</span><br /><span>తెలుగుకి</span><br /><span>పురస్కారమే</span>..!<br />(<span>సెప్టెంబర్</span>)</span></div><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span><br /><br /><br /></span><br /><div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TLGb-xaqq7I/AAAAAAAAA2Q/bMB6TkuWjqg/s1600/heart.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 137px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TLGb-xaqq7I/AAAAAAAAA2Q/bMB6TkuWjqg/s200/heart.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526369720479689650" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span>మనస్సు</span> <span>బావుల్లోని</span><br /></span></div><span style="font-size:130%;"><span>అనురాగపు</span> <span>ఊటల్ని</span><br /><span>డబ్బు</span> <span>పంపు</span><br /><span>వేగంగా</span> <span>తోడేస్తోంది</span>..!<br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;">(<span>జూన్</span>)</span><br /></div><br /><br /><br /><span><br /><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TLGdc6Bs9II/AAAAAAAAA2g/QK4xw6WdlxI/s1600/child.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 152px; height: 184px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TLGdc6Bs9II/AAAAAAAAA2g/QK4xw6WdlxI/s200/child.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526371337698604162" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span><span><span><span><span><span>ఆయమ్మెంత</span></span></span></span></span></span> <span>అదృష్టవంతురాలు</span><br /><span>డబ్బులతో</span> <span>పాటు</span><br /><span>పాపాయి</span> <span>బోసినవ్వులు</span><br /><span>కావలసినంత</span> <span>ఉచితం</span><br />(<span>ఆగస్టు</span>)<br /></span><br /><span><br /><br /><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TLGd0pZdEGI/AAAAAAAAA2o/xPZfAQ7MCho/s1600/baavi.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 199px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TLGd0pZdEGI/AAAAAAAAA2o/xPZfAQ7MCho/s200/baavi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526371745551683682" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right;"><span><span><span><span><span><span><span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ఊళ్ళో</span></span></span></span></span></span></span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:130%;"><span><span><span><span><span>బావి</span></span></span></span></span> <span>ఇంకిపోయింది</span>..<br /><span>ఇంట్లో</span><br /><span>కన్నీళ్ళు</span> <span>ఊరుతున్నాయి</span>..!<br />(<span>జులై</span>)</span><br /></div><br /><span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-4826037299147568361?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-76162060700578074012010-08-08T11:42:00.009+05:302010-12-24T15:21:46.243+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TF5ZLGGOTWI/AAAAAAAAA1o/7Mf_XnDGBtU/s1600/woman-picking-rice-usha-shantharam.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TF5ZLGGOTWI/AAAAAAAAA1o/7Mf_XnDGBtU/s200/woman-picking-rice-usha-shantharam.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502933841843473762" border="0" /></a>ఆమె చేస్తోంది.<br />ఆవిడ చేయిస్తోంది.<br />ఇలా కొన్నేళ్లుగా సాగుతోంది.<br />రోజు రోజుకూ భారమవుతున్న దేహంతో కదలకుండా చెప్తుంటుంది ఆవిడ.<br />లేడి పిల్లలా పరుగులు తీస్తూ చకచక చేస్తుంది ఆమె.<br /><br />ఆవిడ పత్రిక తిరగేస్తూ ఆమెని ఓ సారి చూసింది... "నాకెన్ని జబ్బులొచ్చినా ఆరోగ్యాన్ని కొనుక్కోగలను. పాపం! దీనికేదైనా అయితే?" అని జాలిపడింది. పండంటి బిడ్డని కన్న మరునాడే ఆమె పనిలోకొచ్చిందని గుర్తురాలేదావిడకి.<br /><br />పది రకాల వంటలతో నాలుగు పూటలు తిన్నా, సగం కడుపుకే తింటుంది ఆవిడ.. అదీ మందులు, సూదులతో కలిపి..!<br />పప్పుతో రెండు పూటలే తిన్నా మనసు నిండేలా తింటుంది ఆమె.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TF5agW_DWyI/AAAAAAAAA14/1x7gFgV5tSU/s1600/portrait_of_a_deccani_lady_op90sm.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 133px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TF5agW_DWyI/AAAAAAAAA14/1x7gFgV5tSU/s200/portrait_of_a_deccani_lady_op90sm.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502935306665679650" border="0" /></a><br /><br />కూనిరాగాలు తీస్తూ హుషారుగా చేసేస్తోన్న ఆమెని చూసి, "దీనికెన్ని అవసరాలున్నాయో?" అనుకుంది. కాని ఆమెకు ఆస్తి ఉందన్న సంగతి ఆవిడకి తెలియదు. ఆవిడకే కాదు చాలా మందికి తెలియదు.<br /><br />ఆమెకు పనంటే ప్రాణం.<br />అది చేయకపోతే ఏమీ తోచదు.<br />అందుకే ఇష్టంగా చేస్తుంది.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TF5agW_DWyI/AAAAAAAAA14/1x7gFgV5tSU/s1600/portrait_of_a_deccani_lady_op90sm.jpg"></a><div style="text-align: left;"><br />ఇంతలో ఆవిడ మొహంలో చిన్ని వెన్నెల, పత్రికలో ప్రకటన చూసి..! నెలరోజుల్లో ముప్పై కిలోలు తగ్గిస్తారట.. నమ్మండని ముందు, తరువాత ఫోటోలని కూడా వేశారు. "దీన్ని కూడా ప్రయత్నిద్దాం..!" అనుకుని ఫోన్ దగ్గరికి వెళ్లేందుకు మెల్లిగా లేవసాగింది.<br /><br />పని చేయిస్తున్నంత కాలం ఆవిడ ఆస్తి తెల్లకోటు కళ్లకి ఆనుతూనే ఉంటుంది.<br />పని చేస్తున్నంత కాలం ఆమె ఆస్తి మాత్రం ఎవ్వరికీ కనబడదు.. ఆమె ఒంట్లోనే భద్రంగా గూడుకట్టుకొని ఉంటుంది.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-7616206070057807401?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-13630091125637541662010-01-03T11:13:00.024+05:302010-10-28T00:37:04.431+05:30<span style="font-size: 100%;">నమస్తే..!</span><span style="font-size: 100%;">&nbsp;</span><br /><span style="font-size: 100%;">నా ఆరవ కథ "<a href="http://www.andhrabhoomi.net/aadivavram-andhrabhoomi/evaramkatha-406">పుత్రోత్సాహము వలదు...</a>" ఆంధ్రభూమి ఆదివారం అనుబంధంలో 03-జనవరి-2010 నాడు ప్రచురితమైంది. చదివి మీ అభిప్రాయం చెప్పగలరని కోరుతున్నాను.</span><span style="font-size: 100%;"> కథని స్కాన్ చేసిన ఆ కాపీలను చివర్లో పొందుపరిచాను.</span><br /><span style="font-size: 100%;">ధన్యవాదాలు..!</span><br /><br /><span style="font-size: 100%;">* * *</span><br /><span style="font-size: 100%;"></span><br /><br /><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/S0XVyF9O81I/AAAAAAAAA0g/bh40wfO4_iM/s1600-h/putrotsaham_photo.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423976382806815570" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/S0XVyF9O81I/AAAAAAAAA0g/bh40wfO4_iM/s200/putrotsaham_photo.jpg" style="float: left; height: 200px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 112px;" /></a></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">పంతులుగా</span><span style="font-size: 100%;">రు విషయం చెప్పినప్పటినుంచి కేశవ్, సంహితల మదిలో అదే పదేపదే తిరుగుతూ మనశ్శాంతిని </span><span style="font-size: 100%;">మైళ్లదూరం</span><span style="font-size: 100%;"> </span><span style="font-size: 100%;">తరిమి ఎక్కడో విశ్వాంతరాల్లో వదిలింది. ఒక్క కొడుకే చాలనుకుని చైనా క్యాలెండరు చూసి ప్రణాళికలు వేసుకునిమరీ కన్నారు. మొదటి కాన్పులోనే కొడుకు పుట్టడంతో రెండో బిడ్డకి ఆలోచన కూడా చేయలేదు. ఇద్దరు, ముగ్గురిని కని ఎవరికీ పరిపూర్ణమైన ఉన్నత చదువు చదివించలేకపోవడంకన్నా ఒక్కడితోనే సరిపెట్టి వాణ్ణి ఉన్నత స్థితికి తీసుకెళ్లాలనే తాపత్రయమే ఆ నిర్ణయా</span><span style="font-size: 100%;">నికి కారణం! అలా ఆశలన్నీ వాడిపైనే పెట్టుకుని పట్టణంలోని పేరుమోసిన పాఠశాలలో లక్షలు క</span><span style="font-size: 100%;">ట్టి చదివిస్తున్నారు. కాని అలాంటి కొడుకువల్లే భవిష్యత్తులో కష్టాలు ఎదురవుతాయి అని పంతులుగారు చెప్పినప్పటినుంచి </span><span style="font-size: 100%;">ఇద్దరికీ మతిపోతోంది. వాళ్ల హృదయాలు ఆలోచించడం మానేసి మెదళ్లు మాత్రమే ఆలోచిస్తున్నాయి. తమ భవిష్యత్తు ఉనికినే ప్రశ్నిస్తున్న సమస్యను తేలిగ్గా తీసుకోలేకపోయారు. పంతులుగారు చెప్పినట్టు చేద్దామనుకున్నారు. దాంతోపాటు మరో సంతానాన్ని కందామని కూడా</span><span style="font-size: 100%;"> నిశ్చయించుకున్నారు.</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">పంతులుగారితో మాట్లాడి ఓ ముహూర్తాన్ని ఖరారుచేసుకుని, దానిక్కావలసిన సరంజామను సిద్ధంచేసుకోసాగారు. ప్రతిదీ ఆర్భాటంగానే చేయడం అలవాటుచేసుకున్న ఆ దంపతులు ఆ కార్యక్రమానికీ భారీ సంఖ్యలో బంధుమిత్రులందరినీ సకుటుంబ సపరివార సమేతంగా ఆహ్వానించారు. ఆ</span><span style="font-size: 100%;"> వరుసక్రమంలో చివరికి మిగిలింది కేశవ్ నాన్న ఆదిశేషు పేరు. అందుకు సంహిత అనుమతి తప్పనిసరి!</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">‘‘నాన్నగారిని పిలవమంటావా?’’ అడిగాడు కేశవ్.</span><br /><span style="font-size: 100%;">‘‘ఆయనెందుకూ?’’ చీదరించుకుంటూ అంది సంహిత.<br /></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">ఇంతలో వాళ్లబ్బాయి ప్రద్యుమ్న వచ్చాడు. కాని వాడ్ని పట్టించుకోకుండా వీరు మాట్లాడుకోసాగారు. దాంతో ప్రద్యుమ్న తన రూంలోకెళ్లిపోయాడు. పంతులుగారి దగ్గరికి వెళ్లి వచ్చినప్పటినుంచి తనను సరిగ్గా చూడకపోవటం ప్రద్యుమ్న గమనిస్తూనే ఉన్నాడు. తను చేసిన తప్పేంటో ఆ ఆరో తరగతి హృదయానికి అర్థంకావట్లేదు.</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">ఇంత ఆర్భాటంగాచేస్తున్న ఫంక్షన్‌లో ఆయన కనబడకపోతే, వచ్చిన వాళ్లందరూ అడిగే ప్రశ్నలకి సమాధానాలు చెప్పలేక సతమతమవ్వాల్సొస్తుందని తన తర్కబుద్ధితో ఆలోచించి, చివరికి ‘‘సరే పిలవండి! కాని ఒక్కడినే రమ్మనండి’’ అన్న ఆజ్ఞను జారీచేసింది ‘ఒక్కడినే’ అన్న పదాన్ని ఒత్తిపలుకుతూ...! కాటికి కాలుచాపే </span><span style="font-size: 100%;">వయసులో కూతురు వయసున్న సుబ్బమ్మని ఆదిశేషు పెళ్లిచేసుకోవడం సంహితకు ఆయనపై చులకన భావాన్ని కలిగించింది.<br />ఆ పట్టణానికి యాభై కిలోమీటర్ల దూరంలోవున్న ఆదిశేషుకి ఫోన్ కలిపాడు కేశవ్.<br />‘‘హలో నాన్నగారు! వచ్చే సోమవారం మీరు ఇక్కడికి రావాల్సి ఉంటుంది’’ అన్నాడు.<br />‘‘ఏమిటీ విశేషం?’’ అన్నాడు ఆదిశేషు ప్రశాంతంగా.</span><span style="font-size: 100%;">..!<br />‘‘ప్రద్యుమ్న పేరు మారుస్తున్నాం నాన్నగారు! ఆ కార్యక్రమానికి రావాలి’’ అన్నాడు.<br /></span><span style="font-size: 100%;">‘‘ఏ? ఎందుకూ? ఇప్పుడా అవసరమేమొచ్చింది?’’ ఆదుర్దాగా అడిగాడు.<br />‘‘ఆ పేరుతో పిలవడంవల్ల చివరి దశలో వాడు మమ్మల్ని సరిగ్గా చూసుకోకపోయే అవకాశం ఉందని పంతులుగారు చెప్పారు. పేరు మారిస్తే బాగుంటుందన్నారు. అందుకని వాడి జాతకానికి సరిపోయేట్టుగా వింధ్యేశ్వర్‌గా మారుస్తున్నాం!’’ అన్నాడు. కొడుకు చోద్యానికి నోరెళ్లబెట్టాడు ఆదిశేషు.<br />‘‘మీరు వచ్చేటపుడు...’’అంటూ అర్థోక్తిలో ఆగిపోయాడు పక్కనే కూర్చున్న</span><span style="font-size: 100%;"> సంహిత చేతులతో నోటితో శబ్దం బయటకి రాకుండా సంజ్ఞలు చేస్తూ ఒక్కడినే రమ్మనమన్న విషయం కేశవ్‌ని గుర్తుచేయసాగింది.<br />ఆదిశేషు అర్థంచేసుకుని ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వి ‘‘ఒక్కడినే వస్తాలే!’’ అని పెట్టేశాడు.</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">తన కొడుకు పేరు మార్చే కార్యక్రమం గురించి కేశవ్ చెప్పడంతో, ఆదిశేషుకి కేశవ్ చిన్ననాటి సంగతులు గుర్తొచ్చాయి.</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">* * *</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">అక్షరాభ్యాసానికి బంధువర్గంతో బాసరకు వచ్చారు ఆదిశేషు- ప్రసూనాంబ దంపతులు. పంతులు కేశవ్ చిట్టిపొట్టి చేతులతో బియ్యంపై ‘‘శ్రీ’’అన్న పదాన్ని రాయించి పలకమన్నాడు. పిల్లిని అదిల్చేందుకు వాడే పదంగా భావించిన కేశవ్ ‘‘స్రీ, స్రీ’’ అంటూ చేతిని అదిలిస్తూ కేకలేయడంతో పంతులుతో సహా అందరూ నవ్వారు. పెళ్లైన పది సంవత్సరాలకు ఎన్నో నోములు, వ్రతాల ఫలితంగా జన్మించాడు కేశవ్. ఒకే ఒక్క సంతానం కావడంతో చాలా గారాబంగా</span><span style="font-size: 100%;"> పెంచసాగారు. ప్రసూనాంబ గారాబం చూసి ఊర్లో వారందరూ ముక్కున వేలేసుకునేవారు. ఆ తల్లి ప్రేమకు కొంతమంది ఈర్ష్యపడేవారు. కొంతమంది నవ్వుకునేవారు. కేశవ్‌ని అందరిలా ప్రభుత్వ పాఠశాలకు పంపకుండా ప్రైవేటు స్కూల్లో ఇంగ్లీషు మీడియంలో చేర్పించాడు ఆదిశేషు. చదువులో అందరికన్నా ముందుండేవాడు కేశవ్. ఇంటర్‌నుంచి కేశవ్‌ని హాస్టల్‌లో ఉంచి మరీ చదివించాడు</span><span style="font-size: 100%;">. దానికి తగ్గట్టు పోటీపడి చదివేవాడు కేశవ్. అలా వెళుతూ వెళుతూ చివరికి ఇంజనీరింగ్ పూర్తిచేసి, ట్రాన్స్‌కోలో అసిస్టెంట్ </span><span style="font-size: 100%;">ఇంజనీర్‌గా ఉద్యోగాన్ని సంపాదించాడు. కేశవ్‌తో ఆదిశేషు పోటీపడి పదెకరాల పొలాన్ని యాభై ఎకరాలు చేశాడు.</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">చదువుకున్న పిల్లైతే పిల్లవాణ్ణి అర్థంచేసుకుంటుందని ఎన్నో సంబంధాలు చూసి చివరికి సంహితైతే అన్నివిధాల సరిపోతుందని భావించి కేశవ్‌కు ఆమెతో పెళ్లి జరిపించారు. రోజూ ఊరునుంచి పట్నానికి వెళ్లిరావాలంటే ఇబ్బందవుతోందని పట్నంలో కాపురం పెట్టాడు కేశవ్. సెలవుదినాల్లో, పండగ</span><span style="font-size: 100%;">లప్పుడు ఇంటికి వచ్చి వెళ్తూ ఉండేవారు. కొన్నాళ్లకి మెల్లిగా తగ్గించారు. దాంతో ఆదిశేషు- ప్రసూనాంబలే కేశవ్ దగ్గరికి వెళ్లేవారు. వాళ్లు రాగానే సంహిత ఏదో ర</span><span style="font-size: 100%;">కంగా కేశవ్‌తో గొడవ పెట్టుకునేది. పొమ్మనలేక పొగపెట్టేది. మొదట్లో కోడలి ప్రవర్తన ఇద్దరికీ అర్థమయ్యేది కాదు. తర్వాతర్వాత అర్థమైంది. కాని అలాంటి స్థితిని వారెప్పుడూ ఊహించలేదు. ఊర్లోకూడా ఎక్కడా చూడలేదు. ఆ స్థితిని ఆకళింపు చేసుకోవడానికి చాలారోజులే పట్టింది. రోజులు కాదు సంవత్సరాలు...! ఆదిశేషు అర్థంచేసుకున్నా ప్రసూనాంబవల్ల కాలేదు. కొడుకు మారతాడన్న ఆశ, కాని మారట్లేదంటూ సంకేతం వచ్చేలా ఇంటికి రాకపోవడంతో నిరాశ. అలా ఆశ నిరాశల మధ్య ఊగులాడుతూ మానసికంగా ఎంతో దెబ్బతిన్నది.</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">ఇంతలో కోడలు నెల తప్పిందన్న వార్తతో అన్నీ మర్చిపోయి ఆమెని ఆశీర్వదించి వచ్చారు. ఆ తర్వాత కొన్ని నెలలకి ఇద్దరిని ఇంటికి రప్పించి, కోడలికి శ్రీమంతం జరిపారు. ఆ తర్వాత కోడలు తన తల్లిగారింటికి వెళ్లిపోయింది. ‘‘ఒక్కడివే ఆ పట్నంలో ఎలా ఉంటావ’’ని ప్రసూనాంబ అనడంతో మళ్లీ ఇంటికే మకాం మార్చాడు కేశవ్. ఊరినుంచే పట్నంకి వెళ్లిరావడం మొదలుపెట్టాడు. చాలా సంవత్సరాల తరువాత అమ్మ ప్రేమని గోరుముద్దల్లో అందిస్తుంటే చిన్నపిల్లాడిలా మారిపోయి ఆరగించేవాడు. ఈ జన్మకు ఇది చాలు అనుకునేది ప్రసూనాం</span><span style="font-size: 100%;">బ.<br /></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">కొడుకుమీద ద్వేషం లేకపోయినా తమని నిర్లక్ష్యం చేశాడన్న కోపం మాత్రం ఆదిశేషుకుండేది. కొన్ని నెలల తరువాత సంహిత పండంటి కొడుకుని కన్నది. ప్రసూనాంబ మనసు ఆకాశానికెగిరింది. ఊర్లో వారందరూ పిల్లాడిని చూసి వెళుతూ ‘‘అచ్చం తాత పోలికే’’ అంటుంటే ప్రసూనాంబ మురిసిపోయేది. పాపలా మారి బాబుని ఆడించేది. ముద్దులతో ముంచెత్తేది...! మనుమడి మురిపాలతో కొడుకు మీదున్న కోపతాపాలు ఆదిశేషు మనసు</span><span style="font-size: 100%;">లోకూడా నీటి బుడగల్లా మాయమయ్యాయి.</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">అలా రెండు నెలలు గడిచాయో లేదో, మనుమడి పాల నవ్వులను పూర్తిగా ఆస్వాదించారో లేదో, మళ్లీ పట్నంకు మకాం మార్చింది సంహిత. ప్రసూనాంబ గుండె ఆగినంతపనైంది. కోడలు ఎందుకలా ప్రవర్తిస్తున్నదో ఇద్దరికీ అర్థంకాలేకపోయింది. కేశవ్ సంహితతో గొడవ పెట్టుకున్నాడు. తన తల్లిదండ్రులు తనతోనే ఉండాలని గతంలో చాలాసార్లు సంహితకు నచ్చజెప్పాడు. కాని సంహిత </span><span style="font-size: 100%;">ఒప్పుకునేది కాదు. ఎక్కువగా మాట్లాడితే వీధంతా వినిపించేలా అరిచేది, ఏడిచేది. దాంతో నిస్సహాయంగా ఉండిపోయేవాడు కేశవ్. కాని ఈసారి గొడవ తీవ్రస్థాయికి చేరింది. దాంతో సంహిత ఆత్మహత్య చేసుకుంటానని బెదిరించింది. పిల్లాడిని కూడా చంపుతానంది. దాంతో కేశవ్ సంహితపై చేయి చేసు</span><span style="font-size: 100%;">కున్నాడు. ‘‘కొట్టండి, చంపండి. కాని ఆ ముసలివాళ్లకు నేను వండి పెడుతూ సేవచేస్తూ కూర్చోలేను’’అని తెగేసి చెప్పింది.<br /></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">ప్రసూనాంబకి మనసు మనసులో లేదు. నిద్దట్లో కలవరించడం ఎక్కువైంది. దాంతో అభిమానం చంపుకుని కొడుకు దగ్గరికెళ్లి ‘‘వచ్చి ఇంట్లో ఉండమం’’టూ బతిమాలాడు ఆదిశేషు. భర్తతో చెప్పిన మాటలే మామతోను చెప్పి</span><span style="font-size: 100%;"> పంపించింది సంహిత. దిగ్భ్రాంతికిలోనై ఇంటికి చేరుకున్నాడు. ఏమైందంటూ ప్రసూనాంబ నిలదీయడంతో ఆదిశేషుకు చెప్పక తప్పలేదు. మనుమడి మీద మమకారం చంపుకోలేక, కొడుకుమీద కోపం తెచ్చుకోలేక చివరికి ఆ బలహీన హృదయం నిద్దట్లోనే ఆగిపోయింది.</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">దహన సంస్కారానికి వచ్చిన కేశవ్‌ని పట్టుకుని విలపిస్తూ ప్రసూనాంబ గొప్పతనం గురించి <a href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/S0XU6Wxv5YI/AAAAAAAAA0U/vHMvyv2jOjA/s1600-h/Copy+of+putrotsaham_photo.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423975425249371522" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/S0XU6Wxv5YI/AAAAAAAAA0U/vHMvyv2jOjA/s320/Copy+of+putrotsaham_photo.jpg" style="cursor: pointer; float: right; height: 127px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 101px;" /></a></span><span style="font-size: 100%;">రోదనలోనే కవితాత్మ</span><span style="font-size: 100%;">కంగా </span><span style="font-size: 100%;">చెప్పసాగారు ఊర్లోని ఆడవాళ్లందరూ. ఆ రోదనలన్నీ కేశవ్‌ని నిలదీస్తున్నట్టుగా అనిపించినా </span><span style="font-size: 100%;">సంహితకు </span><span style="font-size: 100%;">చీమకుట్టినట్టుకూడా అనిపించలేదు. ఆదిశేషు మొహంలో ఏ భావంలేకుండా ప్రసూనాంబ పక్కనే కూర్చుని ఆకాశంవైపే చూస్తూ ఉన్నాడు. అతని కంటినుండి ఒక్క నీటిబొట్టూ రాకపోవడం కేశవ్‌కి కోపాన్ని తెప్పించింది. తన తండ్రికి తనకున్న ప్రేమ కూడా లేదనుకున్నాడు. కాని ఆదిశేషు కళ్ల వెనకాల కన్నీటి అలలు ఎగసిపడుతున్నాయని అతనికి తెలియదు. ఒక్కసారి ఆ నీరు బయటకు చిప్పిల్లిందంటే, ఆ ఊట ఆగేందుకు ఆదిశేషు జీవితం సరిపో</span><span style="font-size: 100%;">దు. అందుకే ఏ భావం లేకుండా ఆకాశంవైపు చూస్తున్నాడు. ప్రసూనాంబ పిలుస్తుందేమోనని ఆశగా చూస్తున్నాడు.<br /></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">* * *<br /></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">కొన్ని నెలలు కాలగర్భంలో సమాధయ్యాయి. సంహిత మాటల ప్రభావంతో మెల్లగా తనకు తెలియకుండానే తనూ సంహితలా ఆలోచిస్తూ తండ్రికి దూరంగా ఉండసాగాడు కేశవ్. ఊర్లో ఒక్కడే వంట చేసుకు తిన</span><span style="font-size: 100%;">డం ఆదిశేషుకు నరకంగా అనిపిస్తోంది. అలవాటు లేని పని... ఒకరోజు వేలు తెగుతోంది, ఒకరోజు చేయి కాలుతోంది...! మొదట్లో ఇరుగుపొరుగు ఎవరో ఒకళ్లు వచ్చి వంట చేసిచ్చి వెళ్లేవారు. ఆ తర్వాత వారు వండుకున్న దాంట్లోంచే కొంత పెట్టి వెళ్లేవారు. కాని అలా ఎంతకాలం చేయగలరు? అందుకే ఆదిశేషుకి ఆ వయసులో వంట చేసుకోవడం తప్పలేదు. వండి పెట్టడానికి, అతనికి సాయంగా ఉండటానికి పెళ్లిచేసుకోమని అందరూ బలవంతపెట్టారు. ఆదిశేషుకి కూడా అది తప్ప వేరే మార్గం కనిపించలేదు. కాని తన సౌలభ్యంకోసం మరో ఆడదాని జీవితంతో ఆడుకోవడం అతనికిష్టంలేదు.</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">ఇంతలో సుబ్బమ్మ గురించి ఆదిశేషుకి ఎవరో చెప్పారు. ఏజెన్సీ ప్రాంతంలో ఉండే సుబ్బమ్మకి పది సంవత్సరాల కొడుకున్నాడు. ఉద్యమాలంటూ అడవుల్లో తిరిగి ఐదు సంవత్సరాల క్రితం భర్త చనిపోయాడు. ఊళ్లోవాళ్లు పోలీసులకు భయపడి చేరదీయకపోవడంతో దిక్కుమొక్కులేని అనాథయింది. ఆ కసితో మొదటి కొడుకు సంవత్సరం క్రితం తండ్రిలాగే అడవుల్లోకెళ్లాడు. పదిహేను సంవత్సరాల వయసులో తుపాకీ చేతబట్టి చివరికి రెండునెలల క్రితం ఎన్‌కౌంటర్‌లో చనిపోయాడు. దాంతో సుబ్బమ్మకు భయం పట్టుకుంది. ఈ కొడుకూ అలాగే మారితే తన గతేంటి అనుకుం</span><span style="font-size: 100%;">టూ భయపడుతూ, కూలీ నాలీ చేసుకుంటూ కాలం వెళ్లదీయసాగింది.</span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">సుబ్బమ్మ గురించి విన్న ఆదిశేషు ఆమెను పెళ్లిచేసుకునేందుకు అంగీకరించాడు. తనకు వండి పెట్టేందుకు, తన బాగోగులు చూసుకునేందుకు మాత్రమే తనని పెళ్లిచేసుకుంటున్నానని సుబ్బమ్మతో వివరించాడు. ఆమె కొడు</span><span style="font-size: 100%;">కుని ఉద్యమాల వాసన సోకని ప్రాంతంలో ఉన్నత చదువు చెప్పిస్తానని మాటిచ్చాడు. సుబ్బమ్మకి ఆదిశేషు దేవుడిలా కనిపించాడు. ఏ దిక్కూలేని ఆడదానికి ఓ నీడనిచ్చే మొగాడు దేవుడైనా, ఏ అనుబంధం లేకుండా ఆ నీడనివ్వడం కూడా ఈ సభ్యసమాజంలో తప్పే అవుతుందని సుబ్బమ్మకు తెలుసు గనకనే ఆదిశేషుతో తాళి కట్టించుకుంది.<br /></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">నుదుట బొట్టు పెట్టించుకుని నిండు ముత్తయిదువులా మారి, ఆదిశేషుని కన్నతల్లిలా చూసుకుంటోంది. సుబ్బమ్మ కొడుకుని పట్నంలో ఉన్న మంచి పాఠశాలలో హాస్టల్‌లో ఉంచి చదివిస్తున్నాడు ఆదిశేషు. తనని ‘నాన్న’అని పిలవాలని ఆదిశేషు ఆ పిల్లడిని ఇబ్బంది పెట్టలేదు. కేవలం తన స్వార్థంకోసం భార్యాపిల్లల్ని గాలికొదిలేసి చివ</span><span style="font-size: 100%;">రికి అనాథల్నిచేసి</span><span style="font-size: 100%;"> కన్నుమూసి, ‘నాన్న’అన్న పిలుపునకు మచ్చతెచ్చిన వ్యక్తిని పిలిచిన పిలుపుతో ఆదిశేషుని పిలవడం సుబ్బమ్మకు, ఆమె కొడుకుకి కూడా ఇష్టంలేదు. అందుకే ‘అయ్యగారు’అని ఆప్యాయంగానూ, గౌరవంగానూ పిలుస్తాడు.<br /></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">సుబ్బమ్మ-ఆదిశేషుల అనురాగ బంధం మెదడుతో ఆలోచించే సంహిత లాంటి వ్యక్తులకు భార్యాభర్తల సంబంధంలా కనిపించినా, హృదయంతో ఆలోచించే ఊళ్లోని వ్యక్తులకు తల్లీకొడుకుల అనుబంధంలా కనిపిస్తుంది.<br /></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><br /><br /><span style="font-size: 100%;">ఆ పెళ్లితో తండ్రి మీద కేశవ్‌కున్న కొద్దిపాటి భావాల్నికూడా పూర్తిగా తుడిచివేయడంలో సంహిత సఫలీకృతురాలైంది. అప్పటినుంచి కేశవ్ ఆ ఇంటి గడప తొక్కింది లేదు. కాని అప్పుడప్పుడు ప్ర</span><span style="font-size: 100%;">ద్యుమ్నకి సంబంధించిన చిన్న చిన్న ఫంక్షన్లకి ఆదిశేషుని పిలుస్తూ ఉంటారు. అతను చనిపోయాక ఆస్తిలో వచ్చే వాటా</span><span style="font-size: 100%;">కోసమే ఆ నామమాత్రపు బంధాన్ని కొనసాగిస్తున్నారని ఆదిశేషుకు తెలుసన్న సంగతి కేశవ్- సంహితలకు తెలియదు. ఆ రకంగానైనా మనుమడిని చూసి రావచ్చని ఆ రాతి మనస్సుల ఇంటికి వెళ్లి, అసహజమైన నవ్వుల్ని భరిస్తూ, మనుమడితో కాసేపు గడిపి వస్తూ ఉంటాడు.<br /></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">* * *<br /></span></div><div style="font-size: 14px; text-align: left;"><span style="font-size: 100%;">ఇంతలో సోమవారం వచ్చింది. ఆ కార్యక్రమానికి ఆదిశేషుతో సహా బంధుమిత్రులందరూ వచ్చారు. చాలామంది ఆదిశేషుని పలకరించారు. కొంతమంది అతని ఛాయల</span><span style="font-size: 100%;">కు కూడా వెళ్లలేదు. పంతులుగారు కేశవ్- సం</span><span style="font-size: 100%;">హితలతో చేయవలసిన కార్యక్రమాలు చేయించి, శాస్త్రోక్తంగా ప్రద్యుమ్న పేరును వింధ్యేశ్వర్‌గా మార్చారు. ఆ పేరు ఆ బాలుడికి అస్సలు నచ్చలేదు. ఆదిశేషుని చూసి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి అతని కాళ్లకి అల్లుకుపోయాడు. ‘‘నా ఫ్రెండ్స్‌కి ఈ కొత్త పేరు చెబితే ఏడిపిస్తారు తాతయ్య’’. అన్నాడు ఒకింత బాధగా. ఆదిశేషు స్పందించలేదు. సుబ్బమ్మ పంపిన బొబ్బట్లు ఇచ్చాడు. వాటినందుకుంటూ ‘‘తాతయ్యా! నువ్వు కూడా నాన్న పేరు మారిస్తే ఎంచక్కా ఇక్కడే ఉండేవాడివేమో!’’ అన్నాడు. ఆ మాటలు సంహిత చెవిన పడ్డాయి. అందరున్నారని కూడా చూడకుండా గట్టిగా చెంపమీద కొట్టింది. కంట్లోంచి రాలేందుకు సిద్ధమైన కన్నీటిని ఆపుకుంటూ ‘‘సారీ మమ్మీ!’’ అన్నాడు వింధ్యేశ్వ</span><span style="font-size: 100%;">ర్. చిన్నప్పటినుంచి అతడలాగే పెంచబడ్డాడు. ఆదిశేషు వింధ్యేశ్వర్‌ని ఓదార్చేందుకు ప్రయత్నించలేదు. చిన్నబోయిన వాడి మొహాన్ని చూడలేక అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాడు ఆదిశేషు... అదే ఊర్లో హాస్టల్లో చదువుకుంటున్న కొడుకు కాని కొడుకు దగ్గరికి...!</span></div><span style="font-size: 100%;">* * *</span><br />http://www.andhrabhoomi.net/aadivavram-andhrabhoomi/evaramkatha-406<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/S0XXGSuRHbI/AAAAAAAAA0o/TaDyxJRwPD4/s1600-h/Putrotsaham1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423977829342715314" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/S0XXGSuRHbI/AAAAAAAAA0o/TaDyxJRwPD4/s200/Putrotsaham1.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 200px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 142px;" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/S0XXxsX81HI/AAAAAAAAA0w/NVLNsQfYxgc/s1600-h/Putrotsaham2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423978574962807922" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/S0XXxsX81HI/AAAAAAAAA0w/NVLNsQfYxgc/s200/Putrotsaham2.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 200px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 141px;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-1363009112563754166?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-29495687061748461932009-09-10T04:48:00.009+05:302010-12-24T15:20:41.749+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SqhDHvyh5PI/AAAAAAAAAsg/1UqZbIqTkJQ/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 124px; height: 93px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SqhDHvyh5PI/AAAAAAAAAsg/1UqZbIqTkJQ/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379623555260605682" border="0" /></a>ఈ చిత్రానికి శీర్షిక, ఉపశీర్షిక చాలా బాగా సరిపోయాయి. కథ, పాత్రలు, అవి మలచిన తీరు, వారి హావభావాలు.. కొత్తగా,సహజసిద్ధంగా ఉన్నాయి. అందమైన కథని రంగవల్లికంత అందంగా తీర్చి దిద్దారు జోష్ బృందం. నిర్మాత రాజు, దర్శకులు వాసు వర్మ, ఛాయాగ్రాహకులు సమీర్ రెడ్డి, నటులు జె.డి.చక్రవర్తి, ప్రకాశ్ రాజ్, కళా దర్శకులు బ్రహ్మ కడలి, పోరాటాలూ అందించిన విజయ్, అమన్ ఘని నూటికి నూరు శాతం కష్టపడి తమ ప్రతిభని చూపేందుకు ప్రయత్నించారు.. విజయం సాధించారు. ఈ చిత్రం ద్వారా పరిచయమైన నాగ చైతన్య నటనలో ప్రేక్షకులు కాస్త సర్దుకుపోక తప్పదు. మొత్తానికి ఫర్వాలేదు అనిపించాడు. మున్ముందు అతని ప్రతిభ మరింత మెరుగవుతుందని ఈ చిత్రం చూస్తే అర్థమవుతోంది. సందీప్ చౌత సంగీతం, కథానాయిక కార్తీక నటన బాగానే ఉన్నాయి. ఈ చిత్రంలో నటించిన పిల్లల నటన బాగుండి, వారి అమాయకపు మొహాలు మనసుకు హాయిగొల్పుతాయి.<br /><br />వాసు వర్మ కథ, దర్శకత్వంలలో పూర్తి విజయం సాధించారు.. అయితే మాటలు, కథనం(స్ర్కీన్ ప్లే)లలో కాస్త తడబడ్డట్టు కనిపించింది. వాటిల్లో మరికాస్త శ్రద్ధ వహించి ఉంటే ఈ చిత్రం మరింత శోభాయమానంగా ఉండేది. మాటలల్లో కొన్ని చోట్ల పరిణతి చూపిస్తే, రెండు మూడు చోట్ల చేతులెత్తేసినట్లు, వేరే విషయాలపై దృష్టి కేంద్రీకరించి మాటలకు సడలింపుని ఇచ్చినట్టు కనిపించింది. కథనంలో తడబడటం వల్ల విశ్రాంతి తరువాత ప్రేక్షకులకు ఆవలింతలు వచ్చే అవకాశం కొద్దిగా ఉంది. కథ మొత్తం విశ్రాంతి తరువాతే ఉండటం కూడా చిత్రం అలా రావడనికి కారణమైంది. పాత్రల విషయంలో అతని శ్రద్ధ మంత్ర ముగ్థుల్ని చేస్తుంది. పరిశ్రమకి మరో మంచి దర్శకుడు పరిచయమయ్యాడు అనిపిస్తుంది.<br /><br />ఒక కళాత్మకమైన చిత్రానికి వాణిజ్య హంగులు అద్ది తీస్తే ఎలా ఉంటుందో చాలా మంది దర్శకులు నిరూపించారు. కాని అలాంటి చిత్రాలను నిర్మించే నిర్మాతలు చాలా తక్కువ. ఆ బాటలోనే పయనిస్తున్న వ్యక్తి రాజు. గత కొన్ని చిత్రాలుగా, తన చిత్రాలు చూడటనికి వచ్చే ప్రేక్షకులకు వినోదంతో పాటు, సందేశం కూడా సున్నితంగా చెప్పే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/Sqg8QK2iEBI/AAAAAAAAAsI/IsQyt1dyxLI/s1600-h/20090717_52843700.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 150px; height: 100px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/Sqg8QK2iEBI/AAAAAAAAAsI/IsQyt1dyxLI/s200/20090717_52843700.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379616003382710290" border="0" /></a>రాజు. చిత్రాలు తీయడంలో తన మనసుని పూర్తిగా లగ్నం చేస్తున్నందుకైనా ఆయన్ని "దిల్" రాజు అనవచ్చు. కేవలం ఒక్క చిత్రాన్ని మాత్రమే విజయవంతం చేసి, మిగితావి విఫలం చేస్తున్న వాళ్లకి అలా పేరు ముందు వాళ్ల చిత్రాన్ని పత్రికల వాళ్లు తగిలిస్తే వాళ్లకీ కాస్త చురక తగిలించినట్లు ఉంటుంది. ప్రతి చిత్రాన్ని ఇంత బాగా తీస్తున్న రాజుకి అలాంటివి అవసరం లేదు అనుకుంట! పైగా మన పరిశ్రమలో అలాంటి పేర్లు ఉన్న నిర్మాతలు పది మంది లేరు, ఉన్న ఆ ఒక్క నిర్మాతకి ఇంటి పేరు ఎలాగో ముందరుంది కాబట్టి ప్రేక్షకులు తికిమక పడే అవకాశమూ లేదు.<br /><br />రాజు చిత్రాల్లో హాస్యం కోసం పాత్రల్ని అవమానించడం కనిపించదు. కథానాయికల అందాల ఆరబోత ఉండదు. మహిళా ప్రేక్షకులు తలదించుకుని చూసే సన్నివేశాలు ఉండవు. ఇతర చిత్రాల్ని అనుకరించడం ఉండదు. సకుటుంబం మొత్తం ఆయన చిత్రం చూస్తూ ఓ సాయంత్రం ఆహ్లాదంగా గడిపేలా ఉంటాయి. దర్శకుల ప్రతిభ వెలుగులోకి రావాలంటే ఇలాంటి నిర్మాతల వల్లే సాధ్యమవుతుంది. ఈ చిత్రంతో ఆయన పేరు, ఆయన సంస్థ పేరు మరి కొన్ని మెట్లు పైకి ఎక్కుతాయి అనడంలో అతిశయోక్తి లేదు.<br /><br />ఆయన తీసేది డబ్బుకోసమే కదా అని ఎవరైనా అనవచ్చు.. కాని ఆ డబ్బు కోసం అడ్డమైన చిత్రాలు తీస్తున్న నిర్మాతలు, దర్శకులు, కథా నాయికానాయకులు ఉన్న పరిశ్రమ మనది. ఎన్నో అంచనాలతో చిత్రాల్ని చూడటానికి వెళ్లే ప్రేక్షకులకు, ఎలాగైనా విజయం దక్కించుకోవాలనో లేక తమ అహం చల్లార్చుకోవడానికో అడ్డమైన చెత్తనంతా నింపి చిత్రాల్ని ప్రదర్శిస్తూ వారి మనోభావాలను దెబ్బతీస్తూ, పైపెచ్చు అదంతా అభిమానులకోసమని చెప్పుకు తిరుగే మేథావులు రాజుని చూసి నేర్చుకోవాల్సింది ఎంతైనా ఉంది.. కాని నిజమేంటంటే మూర్ఖులకు ఇలాంటి విషయాలు బ్రహ్మ పదార్థంతో సమానం.. అవి ఎప్పటికీ అర్థం కావు!<br /><br />తరచూ చిత్రాలు చూసే ప్రేక్షకులకు వారు మాట్లాడుకునే ఆర్థిక భాషలో చెప్పాలంటే ఈ చిత్రం చూడటనికి వాళ్లు వెచ్చించిన డబ్బులకు సరిపడ చిత్రాన్ని విశ్రాంతి వరకు చూడటంతోనే సరిపోయింది అని వారికి అనిపిస్తుంది.<br /><br />నా సలహా: తప్పక చూడండి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-2949568706174846193?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-20438125900177470802009-04-30T10:43:00.007+05:302010-12-24T15:21:46.243+05:30ఎప్పుడో ఏడుసంవత్సరాల క్రితం భావోద్వేగంలో తన్నుకొచ్చిన కవిత.. నా జీవితంలో మొదటిది.. చివరిది కూడ అనుకుంటా.. ఎందుకంటే నేను రచయితను కాని కవిని కాను కదా.. ఎలా వుందో చెప్పండి.. మార్పులు చేర్పులు అవసరమనుకుంటే తెలియజేయండి..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHVuAGpohI/AAAAAAAAAmQ/k4dZQhW8T0I/s1600-h/loving_couple.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 103px; height: 125px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHVuAGpohI/AAAAAAAAAmQ/k4dZQhW8T0I/s200/loving_couple.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341785619316711954" border="0" /></a><br /><div></div>నీ చిరునవ్వుల అలలలో కొట్టొకొచ్చె నీ పిలుపే<br />ఆ సిరునగవుల వెన్నెలలో వెళ్లిపోయె నా మనసే<br /><br />వెళ్లిన నా మనసేమో ముత్యాలను వెతికెనంట<br />ముత్యాలకన్న స్వచ్ఛమైన హృదయాంతరాలు చూసెనంట<br /><br /><span>తన్మయత్వంతో</span> గర్వించిపోయె నా మనసే<br />ఏమంటే అచట చూసింది తన ముగ్థరూపే<br /><br />మనసేమో బయటకొచ్చి తనువుకే చెప్పెనంట<br />తనువేమో పులకరించి ఆమెనే హత్తుకునెనంట<br /><br /><span></span> అనురాగపు కౌగిలిలో కళ్లలోకె చూసె<span>నంట</span><br />కళ్ళేమో చిరుజల్లు వంటి కన్నీరే కురిపించె<span>నంట</span><br /><br />ఆ మమతానురాగాలకు ఎల్లలే లేవంట<br />ఆ ప్రణయ సామ్రాజ్యాన్ని రాధాకృష్ణులై ఏలాలంట<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-2043812590017747080?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-75659587424348524962009-04-06T20:31:00.009+05:302011-04-28T18:31:46.831+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHL3Nek72I/AAAAAAAAAhs/qVinWCk6po4/s1600-h/Copy+of+Picture1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341774782409273186" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHL3Nek72I/AAAAAAAAAhs/qVinWCk6po4/s200/Copy+of+Picture1.jpg" style="cursor: pointer; float: right; height: 200px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 154px;" /></a>నమస్తే..!<br /><br />"మలిసంధ్య" లాగే ఈ "మమతల వనం" కూడా రొమాంటిక్ లవ్ స్టోరి..<br />దానిలాగే ఇది కూడా "ఆంధ్రభూమి సచిత్ర వార పత్రిక"లో ప్రచురితమయింది, 24-ఏప్రిల్-2008న..!<br />కాస్త పెద్ద కథ.. చిత్రంపై క్లిక్ చెస్తే చదివేందుకు వీలుగా పెద్దదవుతుంది.. ఓపిగ్గ చదివి ఎలా వుందో చెప్పండి..!<a href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/Sdob1c15GCI/AAAAAAAAAQ0/rj_YTjjACcU/s1600-h/Picture6.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><br /></a><br />ధన్యవాదాలు..!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKo8na8BI/AAAAAAAAAhQ/ufUkmRay-as/s1600-h/Picture1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341773437853167634" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKo8na8BI/AAAAAAAAAhQ/ufUkmRay-as/s200/Picture1.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 141px;" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKHSPurTI/AAAAAAAAAhI/u8YeN5qMF7E/s1600-h/Picture2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341772859543825714" src="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKHSPurTI/AAAAAAAAAhI/u8YeN5qMF7E/s200/Picture2.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 149px;" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKHIUHWHI/AAAAAAAAAhA/z1OHDDNreoc/s1600-h/Picture3.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341772856877865074" src="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKHIUHWHI/AAAAAAAAAhA/z1OHDDNreoc/s200/Picture3.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 144px;" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKGnf45-I/AAAAAAAAAg4/EeaSUsOGvrw/s1600-h/Picture4.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341772848068880354" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKGnf45-I/AAAAAAAAAg4/EeaSUsOGvrw/s200/Picture4.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 146px;" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKGKXjivI/AAAAAAAAAgw/yIUgATYkXVs/s1600-h/Picture5.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341772840249297650" src="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKGKXjivI/AAAAAAAAAgw/yIUgATYkXVs/s200/Picture5.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 144px;" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKF82H7-I/AAAAAAAAAgo/4fcnj6xSL0M/s1600-h/Picture6.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341772836619415522" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHKF82H7-I/AAAAAAAAAgo/4fcnj6xSL0M/s200/Picture6.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 142px;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-7565958742434852496?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-37602878518456467702009-04-06T20:19:00.012+05:302011-05-01T18:45:17.839+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-SPZ6QKaLZnQ/TV53zkN6pGI/AAAAAAAAA7M/Klu-etBGIQI/s1600/paidari1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="156" j6="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-SPZ6QKaLZnQ/TV53zkN6pGI/AAAAAAAAA7M/Klu-etBGIQI/s200/paidari1.jpg" width="200" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="color: #073763; font-size: large;">పైదారి</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="color: #073763;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;- అరుణ్ కుమార్ ఆలూరి</span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">నాదో అందమైన చిన్న ఇల్లు. ఇంటి వెనక రైలు పట్టాలు, ఇంటి ముందర తారు రోడ్డు, మధ్యలో ఇల్లు. నూట పది గజాల స్థలంలో ఒక్క అంగుళం కూడా వదిలి పెట్టకుండా కట్టుకున్న అందమైన ఇల్లు. ఈ పట్టణంలో నాలాంటి మధ్యతరగతి జీవికి ఇంటికి ముందు కొంత, ఇంటి వెనక కొంత స్థలం వదిలి అక్కడ మొక్కలు పెంచుకోవాలని, వాటి దినదినాభివృద్ధి చూస్తూ తన్మయత్వం చెందాలని ఆశపడితే అది అత్యాశే అవుతుంది. అందుకే పట్టాల గట్టున పెరిగే మొక్కలే నా చిట్టి మొక్కలని ఊహించుకుంటూ ఉంటాను. ఊహ ఎంత అందమైనది! ఊహలోనే జీవితం ఉంది. నిజానికి సగటు మనిషి ఆనందంగా బ్రతికేది ఊహా జీవితంలోనే కదా!</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ఇంటి ముందర భాగంలో షెట్టర్ కట్టించాను. దాని గుండా లోపలికి వస్తే వరండా, తర్వాత బెడ్‌రూం, చివరగా వంట గది. దాని వెనకాల రైలు పట్టాలు. షెట్టర్‌లో కిరాణా షాపు పెట్టాను. నేను ఆఫీసుకి బయలుదేరేంత వరకు షాప్‌ని చూసుకుని, ఆ తర్వాత నా భార్యకు అప్పజెప్పేవాణ్ణి. సాయంత్రం రాగానే మళ్ళీ నేనే కూర్చునే వాణ్ణి. </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">***</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ఇంటి పక్కన నర్సమ్మ, ఆమె భర్త ఉండేవారు. కాని నర్సమ్మే అందరికి ఎక్కువగా తెలుసు. వాళ్ళకీ ఇంటి ముందర భాగంలో షెట్టర్ ఉంది. దాంట్లో చాయ్ దుకాణం పెట్టింది. కొన్ని రోజులకు ఉదయం పూట ఐడ్లీలు, సాయంత్రం పూట మిరపకాయ బజ్జీలు వేయడం మొదలు పెట్టింది. ఆమె చేసిన బజ్జీలు ఎంత రుచో, ఆమె మాటలు అంత ఘాటు. లేవగానే గొడవ పెట్టుకునేది. గొడవ పెట్టుకోవడనికి ఆమెకి చిన్న కారణం చాలు. ఒక వేళ ఏరోజైనా కారణం దొరక్కపోతే అంతకు ముందు రోజు గొడవనే మళ్లీ సాగదీసేది. ఒక్కోరోజు ఒక్కొక్కరితో గొడవ. చివరికి ఆమెకది అలవాటుగా మారిపోయింది. ఆమె "సుప్రభాతం"తోనే ఉదయం నిద్రలేవడం అలవాటయింది. చివరికి ఆమెను ఎవరూ పట్టించుకోని పరిస్థితి వచ్చింది. ఇంటి వెనక రైలు శబ్దాలు, ముందర వాహనాల శబ్దాలు, పక్కన నర్సమ్మ అరుపులు ... నిత్య జీవితంలో భాగమైపోయాయి.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">జీవితం హాయిగా సాగిపోతూ ఉంది. సంవత్సరాలు గడిచిపోతున్నాయి. నగరంలో ఎన్నో మార్పులు చోటు చేసుకున్నాయి. నా కిరాణా కొట్టులో కూడా మార్పులు వచ్చాయి. పరిస్థితులకు తగ్గట్టు మారాలి. లేకపోతే జీవితం లేదు కదా! పిల్లలు డిగ్రీ కొచ్చారు! కొత్తగా పైదారులు(ఫ్లై ఓవర్లు) కట్టనున్నట్టు దిన పత్రికలో చదివి ఆశ్చర్యపోయాను. అదేంటో అర్థం కాక అమ్మాయినడిగాను. "నది దాటడనికి వంతెన ఎలాగో, ట్రాఫిక్ జాంని తప్పించడనికి పైదారి అలాగ" అని చెప్పింది. చాలా ముచ్చటేసింది. నా ఇంటికి కిలో మీటరు దూరంలో ఉన్న ఆర్.టి.సి. చౌరస్తాలో కూడా ఒక పైదారి వస్తే బాగుండుననుకున్నాను.&nbsp; రోజూ అక్కడ అరగంట గడిపితే గాని ఆకుపచ్చ సిగ్నల్ కనిపించడం లేదు. రాను పోను, గంట సమయం అక్కడే ఆవిరైపోతూ ఉంటుంది.&nbsp; </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ఎప్పటిలాగే ఆ ఉదయం లేవగానే నర్సమ్మ "సుప్రభాతం" వినిపించలేదు. అందుకే ఆలస్యంగా లేచానేమో అనిపించింది. బ్రష్ చేస్తూ బయటకొచ్చి చూస్తే ఆశ్చర్యం! నా కళ్లను నేనే నమ్మలేకపోయాను. నర్సమ్మ ఛాయ్ దుకాణంలో&nbsp; వేరే ఎవరో వచ్చి టిఫిన్ సెంటర్ పెట్టారు. ఇడ్లీలతో పాటు దోశలు, వడలు, పూరీలు కూడా కనిపిస్తున్నాయి. </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-1jZz8hrcB5o/TV56O0GErrI/AAAAAAAAA7Q/NC-hVHCzPYQ/s1600/paidari3.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" j6="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-1jZz8hrcB5o/TV56O0GErrI/AAAAAAAAA7Q/NC-hVHCzPYQ/s200/paidari3.jpg" width="175" /></a></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">నా ఆశ్చర్యాన్ని గమనించిన అర్థాంగి, నీళ్ల బిందెతో అలాగే నిలబడి వివరణ ఇచ్చింది. "ఇల్లు అద్దెకు ఇచ్చేసి రాత్రికి రాత్రే భర్తతో కలిసి నర్సమ్మ ఎక్కడికో వెళ్లిపోయింద"ని చెప్పింది. పాపం నర్సమ్మ! ఆమె పరిస్థితి తలచుకుంటే జాలేసింది. కాలానుగుణంగా ఆమె మారలేకపోయింది.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ఇడ్లీలు, మిరపకాయ బజ్జీలు తప్ప వేరేవి వేసేది కాదు. ఆ దుకాణానికి కూత వేటు దూరంలో మరో టిఫిన్ సెంటర్ వెలిసింది. అక్కడ అన్ని రకాల అల్పాహారాలు ఏర్పాటు చేశారు. ఇడ్లీలు మాత్రమే తినేవారు ఎంత మంది ఉంటారు? గిరాకీ పడిపోయింది. ఒక్కోరోజు పది రూపాయలకు మించి అమ్ముడు పోయేవి కావు. నర్సమ్మకి, కోడలికి ఒక్క క్షణం కూడా పడేది కాదు. ఆ సమయంలో నర్సమ్మ కొడుకు భార్యతో సహా మరో ఊరికి మకాం మార్చాడు. అప్పులు చేసి బ్రెడ్ తయారు చేసే పని మొదలు పెట్టాడు. అతను తయారు చేసే నాణ్యమైన బ్రెడ్‌కు తిరుగు లేకుండా పోయింది. అప్పులు తీర్చేశాడు. సొంతంగా ఆటోలు కొని వాటితోనే బ్రెడ్ సప్లయ్ చేయసాగాడు. నర్సమ్మ ఇంట్లోకి కలర్ టీవీ వచ్చింది. మరెన్నో కొత్త వస్తువులు తరలి వచ్చాయి. ఆ ఇంటి స్వరూపమే మారిపోయింది ఒక్క దుకాణం తప్ప. ఛాయ్, ఇడ్లీ, బజ్జీలను మాత్రం నర్సమ్మ వదలలేదు. అలవాటైన ప్రాణం ఖాళీగా ఉండటం ఇష్టం లేక ఆ దుకాణాన్ని అలాగే నడిపించేది. </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">నర్సమ్మ కొడుకు అప్పుడప్పుడూ ఒక్కడే వచ్చి చూసి వెళ్తుండేవాడు. సంఘంలో పేరు కోసం అనవసరపు ఖర్చులు చేయడం మొదలు పెట్టాడు ఆమె కొడుకు. ఆ పనుల్లో పడి డబ్బు వసూళ్లను డ్రైవర్లకు అప్పజెప్పాడు. కొన్నాళ్లకు ఆటో డ్రైవర్లు, పనివాళ్లు కుమ్మక్కై, వసూళ్లు పంచుకొని ఉడాయించారు. వ్యాపారం కుప్పకూలింది. ఆదాయానికి మించిన ఖర్చులతో అప్పటికే అప్పులపాలయ్యాడు. పరిస్థితి చేదాటిపోయింది. వేరే దారిలేక ఆటోలు అమ్మి అప్పులు తీర్చేశాడు. సంగతి తెలిసి లబోదిబోమంటూ ఏడ్చింది నర్సమ్మ. కొన్నాళ్లకు నర్సమ్మ కొడుకు ఇంటికి రావడం మానేశాడు. ఒక్కసారిగా ఆకాశానికెక్కిన నర్సమ్మ జీవితం పాతాళానికి జారింది. అందుకే ఆమె వెళ్లిపోయింది.&nbsp; ఎక్కడికెళ్లిందో ఆమెకే తెలియాలి!</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">***</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">వయసు పెరుగుతున్న కొద్దీ ముసలితనం రాకపోగా, రోజురోజుకీ యవ్వనం పెరుగుతున్నట్లు అనిపిస్తోంది ఈ నగరానికి. పాత భవంతుల స్థానంలో కొత్త అద్దాల షాపింగ్ మాల్‌లు వెలిశాయి. మాదాపూర్ కాస్తా హైటెక్ సిటీ అయింది. పార్క్‌లు, పబ్‌లు, మల్టీప్లెక్స్‌లు, కొత్త కంపెనీలు, ఉద్యోగాల కోసం వచ్చే యువకులు, చదువుకోవడానికి వచ్చే విద్యార్థులు.... వారితో పాటే ట్రాఫిక్ అన్నీ పెరిగిపోయాయి. ఇంటి ముందర ఖరీదైన కార్లు, వెనక ఎం.ఎం.టి.ఎస్. రైళ్లు పరుగెత్తుతున్నాయి. పట్టాలు మాత్రం అలాగే ఉన్నాయి. వాటి జంట భలే గమ్మత్తుగా ఉంటుంది. కలిసి ఉంటాయి. కాని ఎప్పటికీ కలవ లేవు. </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">కొన్నేళ్ల తర్వాత నర్సమ్మ వచ్చింది. ఇన్నాళ్లుగా ఇంటికి వచ్చిన అద్దె, వేరే ఊళ్లో ఆమె సంపాదన మొత్తానికి ఆర్థికంగా స్థిరత్వం సంపాదించింది. కొడుకుతో మళ్లీ అదే బ్రెడ్ తయారీ మొదలు పెట్టించింది. కాని ఆ దుకాణాన్ని మాత్రం వదిలిపెట్టలేదు. అదే చాయ్, అదే బజ్జీ, అదే "సుప్రభాతం".</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">***</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">హాయిగా సాగిపోతున్న జీవితంలో మరో శుభవార్త తెలిసింది. మరిన్ని ఫ్లైఓవర్లు కట్టనున్నట్టు పత్రికలో చదివి ఆనందపడ్డాను. ఎక్కడెక్కడ కట్టనున్నారో అని ఆత్రంగా వెతుకుతున్న నా కళ్ల నుండి నీళ్లు జలజల రాలాయి. గుండెల్లో కలుక్కుమంది. నా ఇంటి ముందున్న రోడ్డుపై ఫ్లైఓవర్ వస్తుందట. తార్నాకకి వెళ్లే వాహనాలు ఇక మీదట ఈ పైదారి గుండా వెళ్తాయట. క్యాంపస్ గుండా వెళ్లడం మానేస్తాయట. దీని నిర్మాణమే గనక జరిగితే నా కిరాణా కొట్టు గిరాకీ కచ్చితంగా దెబ్బతింటుంది. నాదేమిటీ, నర్సమ్మ చాయ్ దుకాణం, ఆ పక్కనే శీనుగాడి పూలకొట్టు, ఎదురుగుండా ఉన్న నేతి మిఠాయిల గిరాకీ అన్నీ దెబ్బతింటాయి. ఆ వార్త తెలిసిన క్షణం నుంచి బతుకు భారమైపోయింది. </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">***</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">కొన్ని రోజులకి ఆర్ &amp; బి వాళ్లు వచ్చి కొలతలు చూసి రోడ్డుకిరువైపులా ఉన్న ఇళ్ల ముందర భాగాల్ని కూలగొట్టాల్సొస్తుందని చెప్పారు. నా కాళ్ల కింద భూమి కంపించినట్లైంది. పస్తులుండి, ఒక్కో రూపాయి కూడబెట్టి కట్టుకున్న నా అందమైన ఇల్లు మట్టిలో కలిసిపోతుంది. నర్సమ్మ ఆవేశం కట్టలు తెంచుకుంది. నోటికొచ్చినట్లు తిట్టింది. శాపనార్థాలు పెట్టింది. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ub27FsDnuUw/TV56k4FFSrI/AAAAAAAAA7U/-hYfmLIOLU8/s1600/paidari2.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="174" j6="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-ub27FsDnuUw/TV56k4FFSrI/AAAAAAAAA7U/-hYfmLIOLU8/s200/paidari2.jpg" width="200" /></a></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"ఆర్.టి.సి. చౌరస్తాలో ట్రాఫిక్‌లో చిక్కుకుని రోజు ఎంతో మంది ఆఫీసులకు ఆలస్యంగా వెళ్తున్నారు. ఎంతో మంది విద్యార్థులు కాలేజీలకు లేటుగా వెళ్తున్నారు. అక్కడ కట్టడం మానేసి ఇక్కడ కట్టి ఏం సాధిస్తారు? ఇక్కడంత ట్రాఫిక్ లేదే, ఇక్కడ కడితే ఎంత మందికి ఉపయోగం?" అన్నాను ఆవేశంగా.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"ఆడ కట్టరయ్యా! ఆడ కడితే ఓటళ్లు, టాకీసుల గిరాకీలేం గావాల? ఆడయితే ఎట్ల కడ్తరని అడిగెటోళ్లు శానా మంది పెద్దోల్లు ఉన్నరయ్యా! మన పేదోళ్ల మాటలు ఓళ్లింటరయ్యా! అయినా ట్రాఫిక్ జాంని తగ్గియ్యాలంటే బ్రిడ్జిలు కడితే సరిపోతదా? ఇక్కడికచ్చే మనుసుల్ని తగ్గియ్యాలగని! ఇక్కడ ఇన్ని వందల కంపిన్లున్నయ్. పెద్ద పెద్ద కంపిన్లని ఏం జెయ్యలేరు. ఆఖిరికి శిన్న శిన్న కంపిన్లన్నింటిని అన్ని జిల్లాలకు పంపించి అక్కడే పెట్టుకోండ్రి అంటే&nbsp; అయిపోతది కదా! ఎక్కడోళ్లు అక్కడే పంజేసుకుంటరు. ఇక్కడిదాక ఎందుకస్తరు?</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">గీ పట్నమొక్కటే డెవలప్ జేసుడు గాదు, అన్ని టౌన్‌లని డెవలప్ జెయ్యాల. అయితెనే ట్రాఫిక్ సమస్య తీర్తది. అంతేకాని బ్రిడ్జీల్ కడితే తీర్తదా? ఊరంత బ్రిడ్జిలు కట్టినా ఈ ట్రాఫిక్ ఇట్లనే ఉంటది. ఈల్ల నోట్లె మన్నువడ. ఈల్లు బాగువడరు. మన ఉసురు తగిలి సర్వనాశ్నమైపోతరు." అంటూ గుండెలు అవిసేలా ఏడుస్తూ తన బాధని వెళ్లగక్కింది. నిజంగా నర్సమ్మది ఎంత గొప్ప ఆలోచన.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">కాని ఎవరు మాత్రం ఏం చేయగలరు? మరికొన్ని రోజులకు "రోడ్ క్లోజ్‌డ్" అని బోర్డ్ పెట్టేసి, సికింద్రాబాద్ వెళ్లే వాహనాలన్ని రాం నగర్ గుండా, అడిక్‌మెట్ మీదుగా దారి మళ్లించారు. </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ప్రొక్లెయిన్లు, పోలీసులతో రంగంలోకి దిగారు అధికారులు. అన్ని ఇళ్ల ముందరి భాగాలని కూలగొడుతున్నారు. నా దుకాణం మట్టిలో కలిసిపోబోతుంది. అది తలచుకోగానే గుండె బరువెక్కిపోయింది. చివరిసారి తనివితీరా చూసుకున్నాను. ప్రొక్లెయిన్లు నా ఇంటివైపే వస్తున్నాయి, బతికున్న మనిషిని తినేందుకు వస్తున్న రాబందుల్లా! చూస్తుండగానే రెండే రెండు దెబ్బలతో నేలకొరిగింది. ఎం.ఎం.టి.ఎస్. రైలు శబ్దంలో కలిసిపోయింది దాని అరుపు. తలలేని మొండెంలా మిగిలిపోయి మూగగా రోదిస్తోంది. ఆ ప్రాంతమంతా శోకసంద్రమైపోయింది. అందమైన ఇల్లు అదృశ్యమైపోయింది.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">అది గడిచి నాలుగు సంవత్సరాలైంది. కాని ఇప్పటికీ ఆ పైదారి పూర్తి కాలేదు. చౌరస్తాలో పైదారి మంజూరు కాలేదు. ట్రాఫిక్ జాం మాత్రం ఇంకా పెరుగుతూనే ఉంది హనుమంతుని తోకలా..!</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">*** *** ***</div><div style="text-align: left;">డిసెంబర్ 9, 2007న ప్రజాశక్తి ఆదివారం అనుబంధంలో ప్రచురితం.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHFTl0AKxI/AAAAAAAAAf8/7Xld4OCg9Mk/s1600-h/Picture1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341767573396531986" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHFTl0AKxI/AAAAAAAAAf8/7Xld4OCg9Mk/s200/Picture1.jpg" style="height: 200px; width: 134px;" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHFTUCPZ3I/AAAAAAAAAf0/kk21o6KVh8w/s1600-h/Picture2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341767568624412530" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHFTUCPZ3I/AAAAAAAAAf0/kk21o6KVh8w/s200/Picture2.jpg" style="height: 200px; width: 133px;" /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-3760287851845646770?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-15178170564812590292009-04-06T20:01:00.015+05:302011-02-18T19:35:33.948+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHDkQkb_AI/AAAAAAAAAfs/SiKZhjajTuM/s1600-h/Copy+of+Picture1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341765660728622082" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHDkQkb_AI/AAAAAAAAAfs/SiKZhjajTuM/s200/Copy+of+Picture1.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 200px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 195px;" /></a><br />నమస్తే..!<br /><br />నాకు రచయితగా జన్మనిచ్చిన కథ "పిల్లి పోయి ఎలుక వచ్చె డాం డాం డాం".. ఈ హాస్య కథ నవ్య వార పత్రికలో 31-జనవరి-2007 న ప్రచురితమయింది..&nbsp;&nbsp;కథని చదివి స్పందన తెలియజేయవలసిందిగా అభ్యర్థిస్తున్నాను. <br /><br />ధన్యవాదాలు.<br /><br /><span style="background-color: white;">***</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: #073763; font-size: large;">పిల్లి పోయి ఎలుక వచ్చె డాం డాం డాం</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #073763;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;- అరుణ్ కుమార్ ఆలూరి</span></div><br />నా పేరు వెంకటేశం. ఓ ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో చిరుద్యోగిని. ఈ మధ్య ఎడతెరపిలేకుండా కురిసిన వర్షాలని కూడా లెక్కచేయకుండా ఆఫీస్‌కి వెళ్లేసరికి, నాకు జ్వరమొచ్చింది. మామూలే అంటారా! నాకు మాత్రం కాదండీ! ఎందుకంటే, గత నాలుగు సంవత్సరాలుగా అలాంటిదేమీ రాలేదు. అదేమిటి, దగ్గు, జలుబు, తలనొప్పి వంటి చిన్న చిన్న రోగాలు కూడా రాలేదంటే నమ్మండి. అంతటి గట్టి శరీరం నాది. కానీ ఈ జ్వరమెందుకొచ్చిందో అర్థం కావడం లేదు. డాక్టరుగారు ఓ నాలుగురోజులు కచ్చితంగా విశ్రాంతి తీసుకోమన్నారు. అక్కడే చిక్కొచ్చి పడింది. నా నిఘంటువులో లేని పదం విశ్రాంతి తీసుకోవడం.<br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ఆదివారాలు కూడా ఆఫీస్‌కెళ్లి, సాయంత్రం దాకా ఫైళ్లు ముందేసుకుని ఆ తర్వాత క్లబ్బుకి చేరి దేశ కాలమాన వైపరిత్యాల గురించి చీకటి పడే వరకు చర్చించి ఇంటికి చేరుకోవడం నా దినచర్య. ఇక పండగలూ, పబ్బాలూ అంటారా ..! వాటిమీద నాకంత ఆసక్తి లేదు. పెళ్లి అవక ముందు ఉండేది. పెళ్లయ్యక వాటి మీదే కాదూ అన్నింటి మీదా ఆసక్తి అడుగంటి పోయింది. పిల్లలు పుట్టాక పూర్తిగా అణగారిపోయింది. ఇక పెళ్లిళ్లూ, ఇతర శుభకార్యాలూ అంటారా...! సెలవు రోజుల్లో ఉంటేనే వాటికి హాజరవుతాను, లేకపోతే వాటి బాధ్యత మా శ్రీమతిదే! ఈ విషయంలో తరచు మా ఆవిడకీ, నాకు గొడవలు జరుగుతాయనుకోండి - అది వేరే విషయం. </div><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">నాతో మాట్లడటానికి చాలామంది భయపడతారు. కొంతమంది వితండవాదం అంటారు. ఇంకొంత మంది మొండితనం అంటారు. ఎవరేమనుకుంటే నాకేంటటా! నాకు నచ్చింది చెప్పడం, నచ్చని దాన్ని తిట్టడం జన్మతః వచ్చిన సుగుణం. దాన్ని మార్చుకోమంటే ఎలా?</div><br />***<br /><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ఈ నాలుగు రోజుల విశ్రాంతిలో నాకు జ్వరం తగ్గకపోగా, కొత్తగా తలనొప్పి కూడా అంటుకుంది. దానికో పెద్ద కథే ఉంది లేండి. నాలుగు రోజులు వెనక్కి వెళ్తే..<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TSxAiZbaxLI/AAAAAAAAA60/hPPEykGvMvw/s1600/final+TV.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TSxAiZbaxLI/AAAAAAAAA60/hPPEykGvMvw/s200/final+TV.jpg" width="197" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TSxAiZbaxLI/AAAAAAAAA60/hPPEykGvMvw/s1600/final+TV.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="96" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TSxAiZbaxLI/AAAAAAAAA60/hPPEykGvMvw/s200/final+TV.jpg" style="filter: alpha(opacity=30); left: 40px; mozopacity: 0.3; opacity: 0.3; position: absolute; top: 877px; visibility: hidden;" width="95" /></a>డాక్టరుగారు నిర్భంధ విశ్రాంతిని శిక్షగా విధించడంతో, ఆ నాలుగు రోజులూ పని చేయకుండా ఎలా ఉండాలా? అని దిగులు పట్టుకుంది. టీవీ ముందు కూర్చున్నాను. రాత్రుళ్లు ఏదైనా మంచి పౌరాణిక సినిమా వస్తే తప్ప టీవీ ముందు కూర్చోవడం అసలే లేదు. పెళ్లవక ముందు కూర్చునే వాణ్ణి. పెళ్లయ్యాక మా ఆవిడ టీవీ సీరియళ్లు చూడటనికే టైము చాలకపోతే, ఇంక నేనెక్కడ చూడాలి? ఆ సీరియళ్లేమో మనకు పడి చావవు.&nbsp;</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br />టీవీ ముందు మోకరిల్లగానే.. మా ఆవిడ రిమోట్ నా చేతికిచ్చింది, జాలిగా చూస్తూ! ఎంత చూసినా నాలుగు రోజులే కదా అన్నట్టు ఒక చూపు విసిరింది. మొదట న్యూస్ ఛానల్ పెట్టాను. 24 గంటల న్యూస్ ఛానల్ అని మా ఆవిడ చెప్పింది. టీవీలో ఓ గ్రామాన్ని చూపిస్తున్నారు. ఆ ఛానల్ ప్రతినిధి హడావిడిగా వివరాలందించసాగింది ఫుల్‌స్టాప్‌లు, కామాలూ లేకుందా! అంతే స్పీడ్‌గా న్యూస్ సెంటర్‌లో వ్యాఖ్యాత ప్రశ్నల వర్షం కురిపిస్తోంది. పది నిమిషాలు శ్రధ్ధగా గమనించాక అప్పుడర్థమైంది.. అక్కడ రోడ్డు ప్రమాదం జరిగిందని, ఒకరికి గాయాలయ్యాయని. అయితే ఆ గాయపడిన వారెవరో నాకు కనిపించలేదు. చుట్టూ జనాలు గుమికూడారు. ఆంబులెన్స్ వచ్చేవరకు ఆమె అలా వివరాలందిస్తూనే ఉంది. ఆంబులెన్స్ లోకి ఎక్కించేటప్పుడు కూడా ఆ గాయపడిన వ్యక్తిని చూడలేకపోయాను. ఆంబులెన్స్‌ని ఫాలో చేస్తూ వెళ్లి వెళ్లి చివరికి ఆసుపత్రిలో అర్థగంట గడిచాక, ఆ వ్యక్తిని చూపించారు. సారీ, అది వ్యక్తి కాదు, జీవి. మేక. ఏడుకొండలూ కాలినడకన ఎక్కి వెంకన్నని దర్శించుకున్నంత ఆనందం కలిగింది. కాని వెంటనే దిగ్భ్రాంతి కలిగింది. కేవలం మేకకు గాయాలయ్యాయని ముప్పావుగంట సేపు సస్పెన్స్‌తో చంపారు. అసలే జ్వరంతో బాధపడుతూ నా మానన నేను మూలుగుతూ కూర్చుంటే, అనవసరంగా బి.పి. పెంచారు. పైగా మద్యలో ఆ ప్రాణి బ్రతుకుతుందా? లేదా? అని ఎస్.ఎం.ఎస్. చేయమన్నారు. చేతి దూల కదా, వెంటనే చేశాను. ఆ వెంటనే బ్యాలెన్స్‌లో మూడ్రూపాయలు ఫట్టన్నాయి. అదో బొక్క. అయినా మేక ప్రాణి కాదా అనిపించింది. ఎంత ప్రాణి అయినా కేవలం మేక కోసం ముప్పావుగంట విలువైన సమయాన్ని వృథా చేయడం నాకు సుతరామూ నచ్చలేదు. పాపం ఏ న్యూసూ దొరక్క ఇలా చేశారేమో అని జాలిపడి సరిపెటుకున్నాను. </div><br />ఛానల్ మార్చాను. ఇది కూడా ఇరవై నాలుగ్గంటల నిరంతర ప్రసార సాధనమట. ఇందులో పాటలు వేస్తున్నారు. ప్రేక్షకులు ఫోన్ చేసి అడిగిన పాటను ప్రసారం చేస్తారట. మా ఆవిడ చెప్పింది. ఆ న్యూస్ ఛానల్ కంటే ఈ పాటలే నయమనుకుని అలాగే గుడ్లప్పగించి చూస్తున్నాను. ఇంతలో పాట పూర్తికాగానే ఒకావిడ ఫోన్ చేసింది. ఆవిడ "హలో" అనగానే, ఇక్కడ వ్యాఖ్యాత 'హలో' అన్నాడు. ఆ తర్వాత సంభాషణ ఇలా కొనసాగింది.. <br />"హలో రాంబాబుగారు"<br />'ఆఁ చెప్పండి మేడం'<br />"గుర్తుపట్టారా అండి"<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TSxCBSIbPtI/AAAAAAAAA64/uK7-k1cIE4o/s1600/final+man.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TSxCBSIbPtI/AAAAAAAAA64/uK7-k1cIE4o/s200/final+man.jpg" width="135" /></a><br /><br />పాపం ఈ ప్రశ్నతో సదరు వ్యాఖ్యాత గతుక్కుమన్నాడు. ఆయన గుర్తుపట్టలేదని స్పష్టంగా అర్థమవుతోంది. పచ్చి వెలక్కాయ నోట్లో పడ్డట్టు మొహం పెట్టి, నవ్వు పులుముకుని అడగసాగాడు.<br /><br />"లేదు మేడం గుర్తుపట్టలేదు"<br />'ఇంకా గుర్తు పట్టలేదా?'<br />"లేదండీ? ఏదైనా క్లూ ఇస్తారా కొంచెం!"<br />'నేను మాట్లాదినప్పుడు బయట కుక్క అరిచింది..'<br />"ఆఁ గుర్తొచ్చింది. మీరు మాట్లాడటం మొదలు పెట్టగానే అది అరవడం స్టార్ట్ చేసింది కదా!"<br />'అవునండీ'<br />"ఎలా ఉన్నారండీ? ఆ కుక్కెలా ఉంది? మళ్లీ అరుస్తోందా? మానేసిందా?"<br />'లేదండీ అరవడం లేదు. నేను పాడటం మానేశాను.'<br />"అయినా మీరు చాలా బాగా పాడతారండి. ఆ రోజు దానికేదో ప్రాబ్లం వచ్చి అరిచుంటుంది. మళ్లీ ఓ సారి పాడండీ"<br />'అయ్యో! వద్దండీ'<br />"ఫర్వాలేదు పాడండి. మీరు చాలా బాగా పాడుతారు."<br />'అయితే ఒక్క నిముషం. కుక్కుందో లేదో చూసొస్తా'<br /><br />ఆ మాట వినగానే ఆయనగారి మొహంలో ఎక్స్‌ప్రెషన్స్ మారిపోయాయి. కోరి కోరి కొరివితో తలగోక్కవడమంటే ఇదేనేమో! ఇంతసేపు మాట్లాడటమెందుకు? లైన్ కట్ చేసి పాటవేస్తే అయిపోతుంది కదా! అనుకున్నాను. నాభార్య నాలాగే మహా ఘటికురాలు. నా ముఖకవళికలు ఇట్టే పట్టేసింది. నా అనుమానాన్ని నివృత్తి చేస్తూ.. "మొదట్లో పది సెకన్ల కన్నా మాట్లాడే వారే కాదు. కాని ఈ మధ్య ఫోన్లు రావడం తగ్గిపోయేసరికి, ఫోన్ చేసిన వారిని, మినిమం పదినిమిషాలు మాట్లాడకుండా వదిలి పెట్టట్లేదు." అంది.<br />ఇంతలో అనుమానం వచ్చి అడిగాను .. <br />"నువ్వు గానీ ఈ ఛానల్‌కి ఫోన్ చేసి సోది పెడుతున్నావా?"<br />"అబ్బే లేదండీ" అంది. <br />ఈ మధ్య ఫోన్ బిల్లు మోగిపోతోంది. నాకు తెలియకుండా చేసే ఉంటుందిలే అనుకున్నాను. చేసినా చెబుతుందా ఏంటి నా పిచ్చి కాకపోతే.<br /><br />ఇంతలో ఆవిడ రానే వచ్చింది.<br />"బయట కుక్క లేదండి"<br />'అయితే స్టార్ట్ చేయండి '<br /><br />పాడటం మొదలు పెట్టింది. చిన్నప్పుడు డొక్కు రేడియోలో మంచి పాట గనుక రాకుంటే, స్టేషన్ మార్చే వాణ్ణి. అది ఓ పట్టాన కలిసేది కాదు! ఆ స్టేషన్ మార్చే క్రమంలో వచ్చే వింత శబ్దంలా వినిపిస్తోంది ఆమె గొంతు. ఇంతలో కుక్క అరుపులు వినిపించసాగాయి. కంగారు పడి అటూ ఇటూ చూశాను. అసలే కుక్కంటే చచ్చేంత భయం నాకు. ఇంతలో మా ఆవిడ ఫక్కున నవ్వి "అది టీవీలో శబ్దం అండీ" అంది. <br /><br />మళ్లీ టీవీ వైపు చూశాను. కుక్క అరుపులు వినిపిస్తూనే ఉన్నాయి. ఓ ఐదు సెకన్ల తరువాత ఈవిడ పాటపాడటం మానేసింది. కుక్క అరవడం ఆపేసింది. ఆ వెంటనే కెవ్వున కేకేసినట్టు శబ్దం వినిపించింది. ఇక్కడ వ్యాఖ్యాత కంగారు పడిపోయి "ఏమైంది మేడం" అనడిగాడు.<br /><br />"దొంగముండ కరిచేసిందండీ"<br />'సారీ మేడం ఇలా జరుగుతుందని ఎక్స్‌పెక్ట్ చేయలేదు '<br />"అమ్మా! ఫర్వాలేదు లెండి. దానికి మీరెం చేస్తారు. మీకు నచ్చింది కాని, ఆ కుక్కకే నా గొంతు నచ్చినట్టు లేదు. ఇది వరకు ఓ సారి ఇలాగే కరిచింది లెండి"<br />'సరేలెండి! ముందు మీరు హాస్పిటల్‌కి వెళ్లి, ఇంజక్షన్ చేయించుకోండి. మీరు కోరిన పాట వేస్తాం. మీరు చూడలేకపోతున్నందుకు బాధపడకండి. మళ్లీ రేపు ఫోన్ చేసి మీ ఆరోగ్యం ఎలా ఉందో చెప్పి, మీకిష్టమైన పాట అడగండి. ఉంటాను.' అని పెట్టేశాడు ఆ వ్యాఖ్యాత. ఇదేం గోలరా నాయనా అనుకుని ఛానల్ మార్చాను. <br /><br />మా ఆవిడ మట్టుకు ఒకింత కోపంగానే చూస్తోంది. తను చూడబోయే ఆ దిక్కుమాలిన సీరియల్స్‌ని మిస్ అవుతున్నందుకు.<br /><br />ఈ మధ్యలో మరో ఛానల్ పెట్టి చూద్దును గదా.. అందులో దాదాపు అరగంట నుంచీ వాణిజ్య ప్రకటనలు వస్తూనే ఉన్నాయి. ఏవేవో కొత్త కొత్త వస్తువుల గురించి చెప్తోంది. డబ్బింగ్ సినిమాలు చూశాను కానీ, డబ్బింగ్ ప్రకటనలు చూడటం మాత్రం ఇదే ప్రథమం. ఫోన్ చేసి చెప్తే చాలట. అంతా బాగానే ఉంది కాని, టీవీలో అంత సేపు ఆపకుండా ప్రకటనివ్వడానికి ఎంత డబ్బు ఖర్చవుతుందో అని అనుమానం వచ్చింది. అంత డబ్బు ఎక్కడ నుంచి వచ్చిందా అని మరో అనుమానం. అంటే వాళ్లు మనకు అమ్మే సరుకుల మీద ఎంత లాభం తీసుకుంటున్నారో అని మరో చిన్ని అనుమానం. అలా ఆపకుండా వచ్చే ప్రకటనల్ని ఎంత మంది మాత్రం చూస్తారని మరో బుల్లి అనుమానం వచ్చింది.. ఆ అనుమానాలు నివృత్తి కాకముందే మా ఆవిడ వచ్చి ఛానల్ మార్చింది. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TSxC0wU0cEI/AAAAAAAAA7A/B_mB3ZdaYrI/s1600/final+woman.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TSxC0wU0cEI/AAAAAAAAA7A/B_mB3ZdaYrI/s200/final+woman.jpg" width="145" /></a></div>నేను నోరెళ్ల అలా ఆ టీవీ వంక ఇటు మా ఆవిడ వంకా చూస్తుండి పోయాను. తను పెట్టింది న్యూస్ ఛానల్ మరి! నా ఊహలో తను అంతకు ముందు ఎప్పుడూ న్యూస్ ఛానల్ పెట్టినట్టు లీలగా కూడా గుర్తు రావడం లేదు. నోట్లో దోమలు దూరతాయని కంగారు పడ్డట్టుంది మా ఆవిడ. వచ్చి నా నోరు మూసింది.<br /><br />కొత్తగా వచ్చిన సినిమా బంపర్ హిట్ అంటూ చెప్తున్నారు టీవీలో. న్యూస్ ఛానల్‌లో సినిమా గురించి చెప్పడమేంటో అర్థమయి చావలేదు నా మట్టి బుర్రకి. అయినా విడుదలై ఒక రోజు గడవక ముందే సినిమా హిట్ అని ఎలా తెలుస్తుందండీ విడ్డూరం కాకపోతే! ఆ ఛానల్‌లో ప్రకటనలు చూస్తే మరీ తక్కువగా ఉన్నాయి. మరి ఆ వ్యాఖ్యాతలకి, విలేఖరులకి జీతాలెలా ఇస్తున్నారో అర్థమయి చావలేదు. బుర్ర వేడెక్కి పొగలు వస్తున్నట్టుగా అనిపించింది. వెంటనే కాఫీ తెమ్మని కేకేసాను. జ్వరమొచ్చిందని జాలి కాబోలు ఈసారి ఆట్టే ఆలస్యం చేయకుండా అరగంటకే తీసుకొచ్చింది. తనకి నేనంటే ఎంత ప్రేమో అని మురిసిపోయాను. మురవడం పూర్తవగానే మళ్లీ టీవీకి కళ్లప్పగించాను. హాస్పిటల్స్ యొక్క అడ్వర్‌టైజ్‌మెంట్స్ వస్తున్నాయి. ఇదేంటి? చోద్యం కాకపోతే! ఆ రోజుల్లో ఆసుపత్రుల్ని, విద్యాలయాల్ని గుడులతో సమానంగా చూసేవారు. కేవలం వాటి పేరు ప్రఖ్యాతల మీదే అవి నడిచేవి. అలాంటిది, మా ఆసుపత్రికే రండి బాబూ అంటూ బతిమాలుకునే హీనస్థితికి చేరుకున్నామా అనిపించింది. ఇంతలో విద్యా సంస్థల ప్రకటనలు మొదలయ్యాయి. హారి దేవుడా? అనుకుంటుండగా, ఒక ఆసుపత్రికి ఒక పేరు మోసిన దర్శకుడు అంబాసిడర్‌గా రావడంతో నాకు పిచ్చెక్కడం, తలనొప్పి నషాళానికెక్కడం రెండూ ఒకేసారి జరిగిపోయాయి. ఇహ ఇలాగైతే కష్టమని టీవీ కట్టేసి, రేడియో ఆన్ చేశాను. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TSxDGR2ybuI/AAAAAAAAA7E/fLEoNyvrFEs/s1600/final+radio.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/TSxDGR2ybuI/AAAAAAAAA7E/fLEoNyvrFEs/s200/final+radio.jpg" width="143" /></a></div>రేడియో ఆన్ చేయగానే మా ఆవిడ ఫక్కున నవ్వింది. ఆ నవ్వులోని అంతరార్థం తర్వాత తెలిసింది. తెలుగు, హిందీ, ఇంగ్లీషు ఏ భాషా సరిగ్గా రాని అభాగ్యులు అతికష్టమ్మీద అవస్థపడుతూ, ఆయాసపడుతూ మాట్లాడుతున్నట్టు అనిపించింది. ఈ మధ్యే కొత్తగా ప్రారంభమైన రేడియో ఛానల్‌కి ట్యూన్ చేశాను. బయట పెద్ద పెద్ద హోర్డింగులతో ప్రకటనలిచ్చారు కదా, అదైనా బాగుంటుందన్న నమ్మకంతో! ఏదో కొత్త ప్రోగ్రాం అంట. కోడలు అత్తగారిమీద ఏ విధంగా కసి తీర్చుకుందో ఫోన్ చేసి బహుచక్కగా వర్ణించి వర్ణించి చెప్పింది. ఆ కోడలుగారు కసి తీర్చుకోవడం మీకు కరక్ట్ అనిపిస్తే ఒక నంబర్‌కి, లేకుంటే ఇంకో నంబర్‌కి, ఏం చెప్పలేకపోతే మరో నంబర్‌కి ఎస్.ఎం.ఎస్. చేయమన్నారు. హతవిధీ! రేడియోని కనిపెట్టిన మహానుభావుడు కనక బతికుంటే, ఈ పాటికి ఉరేసుకుని చచ్చుండేవాడే అనిపించింది. గుడ్డిలో మెల్లలా రేడియో కన్నా టీవీనే మెరుగనుకుంటా. టీవీలో వాళ్లు చెప్పేది మనకు స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది. రేడియోలో ఆ ఛాన్స్ కూడా లేదు.<br /><br />***<br /><br />నాలుగు రోజులు పూర్తవడంతో డాక్టరుగారు వచ్చి మళ్లీ నా ఆరోగ్య పరిస్థితి సమీక్షించారు. జ్వరం తగ్గకపోగా, బీపీ, తలనొప్పి, కనుగుడ్లు లాగేయ్యడం వంటి రోగాలు కూడా తోడుగా వచ్చాయని చెప్పారు. విశ్రాంతి తీసుకొమ్మంటే ఒత్తిడి పెంచే బరువు పనులు ఎందుకు చేశావని చీవాట్లేసి, మరో నాలుగు రోజులు కచ్చితమైన విశ్రాంతి తీసుకోమని చెప్పి చక్కాపోయారు. ఈ నాలుగురోజులూ ఏం చేయాలా అని అవిశ్రాంతంగా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది నా బుర్ర.<br /><br />***&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ***&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ***<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHDcw7Yn7I/AAAAAAAAAfk/rtr5kErH7Eo/s1600-h/Picture1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" height="320" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341765531975851954" src="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHDcw7Yn7I/AAAAAAAAAfk/rtr5kErH7Eo/s320/Picture1.jpg" style="height: 200px; width: 145px;" width="232" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHDcrDekFI/AAAAAAAAAfc/qmMhmCvWsCI/s1600-h/Picture2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341765530399182930" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHDcrDekFI/AAAAAAAAAfc/qmMhmCvWsCI/s200/Picture2.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 148px;" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHDcZxQ8mI/AAAAAAAAAfU/lDhiUPk37Is/s1600-h/Picture3.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341765525759390306" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHDcZxQ8mI/AAAAAAAAAfU/lDhiUPk37Is/s200/Picture3.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 146px;" /></a><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SdoVSxO1EwI/AAAAAAAAAP0/oIYe26uuuBE/s1600-h/Picture2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"></a><br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-1517817056481259029?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-70152640077358594922009-04-01T12:53:00.009+05:302011-04-28T18:30:28.044+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHBbR8BcRI/AAAAAAAAAfM/-jobr9t94d4/s1600-h/Copy+of+Picture1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341763307453903122" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHBbR8BcRI/AAAAAAAAAfM/-jobr9t94d4/s200/Copy+of+Picture1.jpg" style="cursor: pointer; float: right; height: 191px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 200px;" /></a>అందరికి నమస్కారం..<br /><br />నా ఐదవ కథ "మలిసంధ్య" ఆంధ్రభూమి సపరివార పత్రికలో ఏప్రిల్ 2, 2009 న ప్రచురితమయింది.. ప్రచురితమయినదాన్ని మళ్ళీ తిరిగి బ్లాగ్‌లో రాసే సమయం లేనందున స్కాన్ చేసి ఇక్కడ పొందుపరుస్తున్నాను.. చిత్రంపై క్లిక్ చెస్తే చదివేందుకు వీలుగా పెద్దదవుతుంది.. చదివి ఎలావుందో నిర్మొహమాటంగా తెలుపగలరు.. నా రచనా కౌశలం మరింత వృద్ధి చెందేందుకు మీ స్పందన ఎంతో ఉపయోగపడుతుంది...<br /><br />ధన్యవాదములు..<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG-OF7tB9I/AAAAAAAAAfE/GWt8YDtXQvo/s1600-h/Picture1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341759782358157266" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG-OF7tB9I/AAAAAAAAAfE/GWt8YDtXQvo/s200/Picture1.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 140px;" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG-NvqAgSI/AAAAAAAAAe8/WvPKsPeDDuM/s1600-h/Picture2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341759776378356002" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG-NvqAgSI/AAAAAAAAAe8/WvPKsPeDDuM/s200/Picture2.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 142px;" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG-NRjc47I/AAAAAAAAAe0/7rvzQ6mibUQ/s1600-h/Picture3.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341759768297792434" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG-NRjc47I/AAAAAAAAAe0/7rvzQ6mibUQ/s200/Picture3.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 142px;" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG-NOPzhYI/AAAAAAAAAes/4gSvKsclwck/s1600-h/Picture4.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341759767410083202" src="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG-NOPzhYI/AAAAAAAAAes/4gSvKsclwck/s200/Picture4.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 140px;" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG-M_SpdXI/AAAAAAAAAek/n8bakWpxahc/s1600-h/Picture5.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341759763395474802" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG-M_SpdXI/AAAAAAAAAek/n8bakWpxahc/s200/Picture5.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 142px;" /></a><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SdMaFSMgvmI/AAAAAAAAANM/HwfevVEFq6s/s1600-h/Picture1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><br /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-7015264007735859492?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-77888576082793444032009-03-05T15:41:00.013+05:302010-12-24T15:21:46.244+05:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHdeVq41II/AAAAAAAAAn0/6bHkDlRrH1o/s1600-h/images2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341794146320962690" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHdeVq41II/AAAAAAAAAn0/6bHkDlRrH1o/s200/images2.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 124px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 87px;" /></a><br />"కోఠి నుండి ఉప్పల్‌కి వెళ్ళాలంటే ఎంత సమయం పడుతుందంటారు?" నగరానికి కొత్తగా వచ్చిన ఓ వ్యక్తి సగటు నగర పౌరుణ్ణి అడిగాడు.<br /><br />"మామూలుగా మీరు బస్‌లో వెళితే.. ఉదయం ఐదున్నర, ఆరు గంటల ప్రాంతంలో అయితే పావుగంటలో వెళ్ళొచ్చు.. ఏడు ఎనిమిది గంటల ప్రాంతంలో అయితే అరగంటలో వెళ్ళొచ్చు.. తొమ్మిది నుండి పదకుండు గంటల ప్రాంతంలో లేదా సాయంత్రం నాలుగు నుండి రాత్రి పది గంటల ప్రాంతంలో ట్రాఫిక్ ఎక్కువుంటుంది కాబట్టి ముప్పవుగంటలో వెళ్ళొచ్చు" అని చెప్పాడు నగర పౌరుడు.<br /><br />"మరి బైక్‌పై వెళితే?" అడిగాడు కొత్త వ్యక్తి.<br /><br />"ట్రాప్ఫిక్ రూల్స్ పాటించకుండా వాహనాల మధ్య సందుల్లోంచి దౌడు తీయిస్తూ, రెడ్‌లైట్‌కి కూడా కనీస మర్యాద ఇవ్వకుండా వెళ్ళిపోతే అరగంటలో వెళ్ళొచ్చు" అన్నాడు.<br /><br />కొత్త వ్యక్తి "ఓ"ని వదిలి "హో!'ని వదిలేలోపే, నగర పౌరుడు "అది కూడా గ్యారంటీ లేదు!" అన్నాడు. దాంతో "హో!"ని నోటి గ్రైండర్‌లో నాలుకతో మిక్సి చేసి దాన్ని "హౌ?"గా వదిలాడు కొత్త వ్యక్తి.<br /><br />"మధ్యలో అంబర్‌పేట్‌లో స్మశానవాటికుంది. ఎవరైనా ప్రముఖ నాయకులు చనిపోయినా.. లేక చనిపోయినవాడి శవానికి రాజకీయ రంగు అదిమి ఆ శవయాత్రని ప్రముఖంగా మార్చినా.. ఆ శవం, దాంతో పాటు అక్కడికి వందల్లో జనాలు, వాళ్ళ అరుపులు, నినాదాలు, వాళ్ళతో సమానంగా పోలీసులు, మీడియా వాళ్ళు అక్కడికి చేరుకుని దహన కార్యక్రమం జరిగాక మళ్ళీ ఆ జనాల్ని, మీడియాని పోలీసులు పంపించేసరికి రెండు మూడు గంటలైనా పట్టొచ్చు" అన్నాడు.<br /><br />"అలాకాకుండా.. ఏ వాహనం మీదైనా, ఏ పరిస్థితుల్లోనైనా, ఏ సమయంలోనైనా కోఠి నుంచి ఉప్పల్ వెళ్ళాలంటే ఎంత సమయం పడుతుందంటారు?" అనడిగాడు కొత్త వ్యక్తి.<br /><br />నగర పౌరుడికి ఒళ్ళు మండింది. కాని అతని ఒంటి మీద నదిలా పారుతున్న చెమటతో మంట చల్లారిన భావనలో, అమాయకంగా కనిపిస్తున్న కొత్త వ్యక్తి వంక విచారంగా చూస్తూ " నీకు మాయలు, మంత్రాలు వస్తే ఇక్కడ మాయమై అక్కడ ప్రత్యక్షమవడానికి ఒకటి రెండు సెకన్లు పట్టచ్చు.. లేదా సి.ఎం.లా హెలికాప్టర్‌లో వెళితే ఒకటి రెండు నిమిషాల్లో వెళ్ళొచ్చు. ఈ పరిస్థితుల్లో కాకుండా మరే పరిస్థితుల్లోనైనా ఎంత సమయంలో వెళ్ళొచ్చో చెప్పే తెలివితేటలు ఆ బ్రహ్మ దేవుడు నాకివ్వలేదు" అని దీనంగా చెప్పాడు.<br /><br />"బస్సెక్కి అరగంటైనా ఉప్పల్ ఇంకా రాకపోతేనూ..!" అంటూ చేతి రుమాలుతో మొహం పై ఊరుతోన్న చెమటను తుడవలేక అవస్థపడుతూ, సంజాయిషీ ఇచ్చుకుంటున్నట్టు అన్నాడు కొత్త వ్యక్తి.<br /><br />నగర పౌరుడు వేదంతిలా ఓ నవ్వు నవ్వి "నువ్వు ఈ నగరానికి కొత్త కదా నాయనా..! మొదట్లో అలాగే ఉంటుంది, మెల్లిగా అదే అలవాటవుతుంది" అని కాస్త ధైర్యాన్ని నూరి అతని చెవిలో పోశాడు.<br /><br />వీళ్ళ సంభాషనని వింటున్న మరో ఉడుకు రక్తపు యువకుడు " 'షో'నియా వచ్చి అక్కడ షో చేస్తోంది కదా! బస్సులన్నిటిని అక్కడికి పంపించారు. రెండు గంటల తర్వాత వచ్చిన ఈ బస్సులో లెక్కపెట్టలేనంత మంది ఎక్కారు కదా.. అందుకే ఇంత మెల్లిగా వెళ్తూ అంత సమయం తీసుకుంటోంది!" అని అర్థం వచ్చేలా అందమైన భూతుల భాషలో ఆవేశంగా చెప్పాడు.<br /><br />"ఆవిడ సభకు ప్రైవేటు వాహనాల్ని ఏర్పాటు చేసుకోవాలి కాని ఇలా ఆర్.టి.సి. బస్సుల్ని అక్కడకు పంపి మనల్ని ఇబ్బందులకు గురిచెయ్యడమెందుకు?!" ఆశ్చర్యం, విచారం కలగలిసిన స్వరంలో అన్నాడా కొత్త వ్యక్తి.<br /><br />ఇంతలో డ్రైవర్ బస్సాపాడు. కండక్టర్ మామూలు కంటే నాలుగు రెట్లు వేగంగా టికెట్లిచ్చుకుంటూ వెళ్ళిపోతున్నాడు. ఎప్పటిలా ఐదునిముషాలు ఓపిక పట్టారు జనాలు. ఆ తర్వాత "డ్రైవర్‌గారు.. బస్సుని కొంచెం మెల్లిగా అయినా నడపండి, ఉక్కపోతని భరించలేకపొతున్నాం" అంటూ విన్నవించుకున్నారు.<br /><br />డ్రైవర్ నుంచి స్పందన రాలేదు.<br /><br />"రైట్ రైట్" అని అర్థం స్ఫురించేలా చేత్తో బస్ పైభాగాన్ని కొట్టసాగారు.<br /><br />డ్రైవర్ ఉలుకూ పలుకూ లేకుండా ఉన్నాడు.<br /><br />కాస్త గట్టిగా కొట్టారు.<br /><br />అయినా స్పందన రాలేదు.<a href="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHYySwmxEI/AAAAAAAAAnA/jzzI8GGGdEQ/s1600-h/images.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341788991578883138" src="http://3.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHYySwmxEI/AAAAAAAAAnA/jzzI8GGGdEQ/s200/images.jpg" style="cursor: pointer; float: right; height: 97px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 89px;" /></a><br />ఓ పావుగంట కొట్టి కొట్టి చివరికి విసుగొచ్చి ఆపేశారు. కండక్టర్ కిమ్మనకుండా తన పని తాను చేసుకుపోతున్నాడు. అలా అనడం కన్నా, కిమ్మనే తీరిక లేక అలా టికెట్లు ఇస్తూ జనారణ్యాన్ని దాటుకుంటు వెళ్తున్నాడు అనడం కరెక్టేమో! పొద్దంతా పనిచేసొచ్చి నీరసంగా ఉన్న శరీరాలతో బస్‌లో నిలబడి ఆ ఉక్కపోతని భరించలేక ఆ అసహన్నాన్ని డ్రైవర్ మీద చూపిస్తూ కోప్పడసాగారు. పాపం! ఆయన మాత్రం ఏం చేస్తాడు.. టికెట్స్ తీసుకునేంత వరకూ బస్ ఆగుండాల్సిందేనని కండక్టర్ హుకుం జారీ చేశాడు.. ఈ రోజు చెకింగ్ అధికారులు విస్తృతంగా తనిఖీ చేస్తున్నారని కండక్టర్‌కి కబురందింది మరి! ఆయన బాధ ఆయనది! డ్రైవర్ బాధ డ్రైవర్‌ది! జనాల తిప్పలు జనాలవి!<br /><br />ఇంతలో ఒక ప్రయాణికుడు "అమ్మ రాకతో పెరేడ్ గ్రౌండ్స్ పులకరింత-బస్సులు లేక ప్రజలు గుడ్లు మిటకరింత" అన్న హెడ్‌లైన్‌తో రేపు పేపర్లో న్యూసొస్తుంది" అన్నాడు.<br /><br />తమ మీద తామే విసురుకున్న చలోక్తిని విన్న వారందరూ హాయిగా నవ్వుకున్నారు.<br /><br />గడచిన ఐదేళ్ళని అవలోకనం చేసుకుంటూ "వచ్చే ఎన్నికల్లో ఈ ప్రభుత్వాన్ని గెలిపించొద్దు" అన్నాడు మరో వ్యక్తి కాస్త బాధతోనే!<br /><br />బస్‌లోపల్నించి ఓ వ్యక్తి వెంటనే స్పందించాడు "ఏం తక్కువ చేశాడండీ రాజశేఖర్ రెడ్డి గారు?" అని అరిచాడు.<br /><br />ఇంతలో బస్సు కదిలింది.. కిటికీల్లోంచి చల్లగాలి వీయసాగింది.. దాంతో ఆ చల్లటి గాలికి ఓ పావుగంట అందరూ అలా మౌనంగా ఉండిపోయి సేదతీరారు.<br /><br />"ఎవరికి ఓటెయ్యాలన్నది ఓటేసేంతవరకు ఆలోచించవచ్చు! కాని దాని కన్నా ముందు అందరూ ఓటేసేందుకు బయలుదేరడానికి ఇప్పట్నుంచే ఏర్పాట్లు చేసుకోండి" అన్నాడు కొత్త వ్యక్తి.<br /><br />"ఏప్రిల్‌లో పెట్టారు కదండీ ఎలక్షన్లు.! అప్పుడు ఎండలు బాగ ఎక్కువవుతాయి. ఆ ఎండలో ఆడాళ్ళని, పిల్లల్ని తీసుకెళ్ళాళంటే.. పైగా ఇప్పుడున్న పరిస్థితుల్లో వందలు వందలు ఖర్చు పెట్టుకుని తీసుకెళ్ళాలంటే కొంచెం కష్టమే మరి!" అన్నాడు ఓ వ్యక్తి.<br /><br />"ఐదేళ్ళ జీవిత గమనాన్ని శాసించే ఓటును వేసేందుకు తీరిక ఉండదు.. కాని ఆ ఐదేళ్ళు ఎంత ఇబ్బందికి గురైనా సర్దుకుపోయే ఓపిక మాత్రం ఉంటుంది" అన్నాడు లోపల్నుంచి ఓ వ్యక్తి.. కొత్త వ్యక్తి మనసు పొరల్లోంచి..!<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHZ1FoVaWI/AAAAAAAAAnI/GGidGmKZcwI/s1600-h/images3.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341790139105765730" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHZ1FoVaWI/AAAAAAAAAnI/GGidGmKZcwI/s200/images3.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 89px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 137px;" /></a><br />ఇంతలో గంట ప్రయాణం తర్వాత ఉప్పల్ వచ్చింది. అందరూ దిగేసి ఎవరిళ్ళకి వారు చేరుకున్నారు. తిని హాయిగా నిద్దురపోయారు. లేచాక నిన్న జరిగింది మర్చిపోయారు. హుషారుగా తయారవసాగారు.. ఈ రోజైనా బస్‌లో సీటు దొరకబుచ్చుకోవాలన్న ఆశతో!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-7788857608279344403?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-12624717762219210182009-02-01T18:39:00.013+05:302010-12-24T15:20:41.750+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHSyn8qn8I/AAAAAAAAAl0/7XTwJl9wSIg/s1600-h/photo_14_hires.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 108px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHSyn8qn8I/AAAAAAAAAl0/7XTwJl9wSIg/s200/photo_14_hires.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341782400196845506" border="0" /></a><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: left;"><span style="font-size:100%;">ఈ సినిమా గురించి అమితాబ్, అరిందం చౌదరి వంటి కొంత మంది విమర్శలు చేస్తే, మిగితా చాలా మంది మాత్రం పొగిడారు.. ఇంతకీ ఈ సినిమాలో ఏముంది..?<br /><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size:100%;">నేను సినిమా చూశాక వాళ్ళు ఎందుకు విమర్శించారో నాకర్థం కాలేదు.. ఎందుకంటే లేనిది వున్నట్టుగా ఆ సినిమాలో ఏం చూపించలేదు.. వున్నది వున్నట్టుగానే చూపించారు. అప్పట్లో పిల్లలను కిడ్నాప్ చేసి బిక్షాటన చేయించారు అన్నది.. ఇప్ప</span><span style="font-size:100%;">టికీ మురికి వాడల్లో వారి జీవితం అలాగే వుంది అన్నది.. ఒక వర్గం పై మరో వర్గం దాడి చేసింది అన్నది జీర్నించుకోలేని చేదు నిజాలు.. కాని అవి నిజాలే..!</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size:100%;">ఇక సినిమాకు ఆయువు పట్టు కథనం.. అత్యద్భుతమైన స్క్రీన్ ప్లే .. దానికి తోడు మంచి సంగీతం..! </span><span style="font-size:100%;">సినిమాని ఆసక్తికరంగా మలిచేందుకు కథనాన్ని ( స్క్రీన్ ప్లే ) ఉపయోగించుకోవడంలో దర్శకులు విజయవంతమయ్యారు.. నటీనటులందరు చాలా బాగా నటించారు.. ముఖ్యంగా హీరో పాత్రధారులు..! </span><span style="font-size:100%;">అయితే ఈ సినిమాలో కథ శూన్యం..సినిమా మొత్తం కథనం పై ఆధారపడి తీశారు.. కథనానికి, సంగీతానికి, దర్శకత్వానికి ఆస్కార్ వచ్చే అవకాశాలు పుశ్కలంగా వున్నాయి..</span></div></div><span style="font-size:100%;"><br />ఇక సినిమా మన వాళ్ళకు అంతగా నచ్చకపోవచ్చు.. ఎందుకంటే అది హాలీవుడ్ సినిమాలా కాకుండా భారతీయ సినిమాలా తీశా</span><span style="font-size:100%;">రు.. అందుకే మనకు అంతలా నచ్చట్లేదు..వాళ్ళకి తీసిన విధానం కొత్తగా అనిపిస్తోంది.. అందుకే అంతలా నచ్చుతోంది.. సినిమా చూసేటపుడు ఓం ప్రకాశ్ మెహ్రా, రాం గోపాల్ వర్మ శైలి కనిపిస్తుంటుంది.. </span><span style="font-size:100%;">భారత దేశపు కథతో ఆస్కార్‌కి నామినేట్ అయిన ఈ సినిమా </span><span style="font-size:100%;">మన దేశ </span><span style="font-size:100%;">కీర్తి ప్రతిష్ఠలు, గౌరవం ఇనుమడించేదిగా లేకపోవడం విచారించదగ్గ విషయం..</span><span style="font-size:100%;"><br /><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"><br />సినిమా మొదట్లో కానిస్టేబుల్ హీరోని కొట్టగానే, ఫ్లాష్ బాక్ లో కె.బి.సి లో ఆడుతున్న హీరోకి ఆ దెబ్బ గుర్తుకు వచ్చినట్టు ఫ్రాక్షన్ ఆఫ్ సెకండ్ లో చూపించారు.. కాని ముందు ఆ షో అవుతుంది.. ఆ తర్వాత చివరి ప్రశ్న వేసేముందర టైం అయిపోయిన హార్న్ వస్తుంది.. అప్పుడు అనిల్ కపూర్ అతన్ని పోలీసులకి అప్పగిస్తాడు.. ఆ తర్వాత పోలీస్ స్టేషన్ లో అతన్ని కానిస్టేబుల్ కొడతాడు..! </div><div style="text-align: left;"><span><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHTnoGCutI/AAAAAAAAAmI/XaRy7G_Qqzo/s1600-h/3202.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 124px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHTnoGCutI/AAAAAAAAAmI/XaRy7G_Qqzo/s200/3202.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341783310769240786" border="0" /></a></span></span></span></span></span></span></span></span></div><div style="text-align: left;"><br />నిజానికి ఏ.ఆర్.రెహమాన్ ఇంతకంటే అద్భుతమైన సంగీతాన్ని అంతకంటే ముందు ఎన్నో సార్లు మనకందించాడు.. కాని హాలీవుడ్ సినిమాకి పనిచేయడంతోనే అతను ఆస్కార్ కి నామినేట్ అవడం అనేది దౌర్భాగ్యం. ఇక ఈ సినిమాలోని నేపథ్య సంగీతానికి రెహమాన్ ని ఎంత పొగిడినా తక్కువే..! ఏదేమైనా ఈ రకంగానైనా అతనికి ఆస్కార్ వస్తే అది భారతీయులందరి కల నెరవేరిన రోజవుతుంది.. ఆస్కార్ పొగరు అణచి, ఆ ప్రతిమని సగర్వంగా రెహమాన్ తీసుకురావాలని మనందరం మనస్ఫూర్తిగా ఆశిద్దాం..!<br /><br /></div><div style="text-align: left;">జై హో!<br /><br /></div><div style="text-align: left;">నా సలహా: తప్పక చూడండి </div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-1262471776221921018?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-14771959454064961262008-12-28T15:13:00.019+05:302011-04-28T18:32:45.287+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG9Ap_qY3I/AAAAAAAAAec/pc1tpxlRdQU/s1600-h/Picture0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341758452008641394" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG9Ap_qY3I/AAAAAAAAAec/pc1tpxlRdQU/s200/Picture0.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 200px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 154px;" /></a><br />హాయ్ ఫ్రెండ్స్..<br /><br />నా నాలుగవ కథ "మేడిపండు" కి ఆటా-2008(అమెరికన్ తెలుగు అసోసియేషన్) దశమ వార్షికోత్సవ సందర్భంగా నిర్వహించిన కథల పోటీలో రెండవ బహుమతి వచ్చిందని తెలిపేందుకు చాలా సంతోషిస్తున్నాను..<br /><br />సమయం లేనందువల్ల ఆ కథని ఇక్కడ టైప్ చేసి పెట్టలేకపోతున్నాను. కథని దానితో పాటు బహుమతిగా వచ్చిన వంద డాలర్ల చెక్కుని, ఆటా వారి సర్టిఫికెట్ని స్కాన్ చేసి ఇక్కడ పొందుపరుస్తున్నాను. చిత్రంపై క్లిక్ చెస్తే చదివేందుకు వీలుగా పెద్దదవుతుంది.<br /><br />వీలున్నవాళ్ళు చదవండి.. చదివిన వాళ్ళు ఓపికతో వారి వారి అభిప్రాయాల్ని తెలియజేయండి..<br /><br />అందరికి ధన్యవాదములు..!<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG7Sr90qZI/AAAAAAAAAeM/isNTeUperIk/s1600-h/Picture1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341756562752186770" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG7Sr90qZI/AAAAAAAAAeM/isNTeUperIk/s200/Picture1.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 143px;" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG7SYdQlwI/AAAAAAAAAeE/obT71Bv-FJ0/s1600-h/Picture2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341756557515331330" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG7SYdQlwI/AAAAAAAAAeE/obT71Bv-FJ0/s200/Picture2.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 149px;" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG7SPmecRI/AAAAAAAAAd8/zKs0N0jabFQ/s1600-h/Picture3.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341756555138068754" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG7SPmecRI/AAAAAAAAAd8/zKs0N0jabFQ/s200/Picture3.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 144px;" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG7R1DPlgI/AAAAAAAAAd0/30edgu_bpEg/s1600-h/Picture4.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341756548010972674" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG7R1DPlgI/AAAAAAAAAd0/30edgu_bpEg/s200/Picture4.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 145px;" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG64LqKEeI/AAAAAAAAAds/7UlYgXqrvKo/s1600-h/Picture5.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341756107403170274" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG64LqKEeI/AAAAAAAAAds/7UlYgXqrvKo/s200/Picture5.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 142px;" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG63wI9pqI/AAAAAAAAAdk/7DMB4Jyj_p8/s1600-h/Picture6.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341756100016187042" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG63wI9pqI/AAAAAAAAAdk/7DMB4Jyj_p8/s200/Picture6.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 144px;" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG63tDjS7I/AAAAAAAAAdc/PehQ-Zatigk/s1600-h/Picture7.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341756099188181938" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG63tDjS7I/AAAAAAAAAdc/PehQ-Zatigk/s200/Picture7.jpg" style="cursor: pointer; height: 200px; width: 141px;" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG63PZa_UI/AAAAAAAAAdU/LQXYXlg8Liw/s1600-h/Picture-cer.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341756091226848578" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG63PZa_UI/AAAAAAAAAdU/LQXYXlg8Liw/s200/Picture-cer.jpg" style="cursor: pointer; height: 150px; width: 200px;" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG625aGyPI/AAAAAAAAAdM/i0W6BaNV4Qw/s1600-h/The+Cheque.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341756085324138738" src="http://1.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiG625aGyPI/AAAAAAAAAdM/i0W6BaNV4Qw/s200/The+Cheque.jpg" style="cursor: pointer; height: 84px; width: 200px;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-1477195945406496126?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-62118621045932281582008-09-20T12:41:00.008+05:302010-12-24T15:21:46.244+05:30<span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHa5PWS8QI/AAAAAAAAAnQ/VLXhWkwIN6k/s1600-h/images5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 130px; height: 130px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHa5PWS8QI/AAAAAAAAAnQ/VLXhWkwIN6k/s200/images5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341791309945565442" border="0" /></a><br />ఈ మధ్య కొజ్జాల గొడవ ఎక్కువైంది. ఏ సెంటెర్లో చూసినా వాళ్ళే కనిపిస్తున్నారు. అక్కడివరకు బాగానే వుంది కాని దౌర్జన్యంగా డబ్బులు వసూలు చేయడం మాత్రం బాలేదు. నన్నైతే ఏకంగా నా గుండె మీద వాడి/దాని చెత్తో కొట్టి మరి అడిగాడు/గింది.<br /><br />అయితే వాళ్ళలో నకిలి కొజ్జాలు కూడా ఉన్నారు. నేను ఉప్పల్ వెళ్తుండగా.. అప్పటివరకు చీరలొ వున్న ఓ కొజ్జ.. ఉప్పల్ రాగానే చీరని విప్పి వాడి(?) బ్యాగ్లో వేసుకున్నాడు. కళ్ళు మూసుకునే అవసరం రాలేదు లేండి.. ఎందుకంటే ఆ చీర కింద ముందుగానే లుంగీ కట్టుకుని ఉన్నాడు. అదే బ్యాగ్ లోంచి ఒక షర్ట్ తీసి జాకెట్ పైనుంచే వేసుకున్నాడు. ఒక టావెల్ తీసి వాడి సిగ చుట్టూ కట్టు కున్నాడు. ఉప్పల్ లో బస్ దిగి దర్జాగ వెళ్ళిపోయాడు. వాడిప్పుడు మగాడు.. డ్యూటీ దిగి వెళ్ళిపోయాడు.<br /><br />ఏదేమైనా ఇలాంటి వాళ్ళ మీద పోలీసులు ఎలాంటి చర్యా ఎందుకు తీసుకోరో అర్థం కాదు. కాని మన లాంటి అభాగ్యులని రక్షించేదెవరు?<br /><br />దేవుడా?<br /><br />ఆయనొస్తే ఆయన్ని కూడ దబాయించి మరీ డబ్బులు వసూలు చేయగల సత్త వుంది వాళ్ళకి..!<br /><br />కాదంటారా?<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-6211862104593228158?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7409868841158502771.post-79119542998410165192008-09-20T12:35:00.007+05:302010-12-24T15:20:41.750+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHRypLKTkI/AAAAAAAAAls/eMN4jKAInL8/s1600-h/IP_Ashtachamma+%2814%29.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 115px; height: 178px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hXFlWlG_qXA/SiHRypLKTkI/AAAAAAAAAls/eMN4jKAInL8/s200/IP_Ashtachamma+%2814%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341781301014449730" border="0" /></a>ఇదొక మంచి చిత్రం..<br />మిమ్మల్ని మీరు మైమరచిపోతూ ఈ చిత్రాన్ని చూస్తారు..<br />సకుటుంబ సపరివార సమేతంగా, విసుక్కోకుండా ఈ చిత్రాన్ని చూడోచ్చు..<br />కొత్త మాటలు, ముచ్చటైన చిత్రీకరణ, వినసొంపైన పాటలు, నటీనటులందరి అద్భుతమైన నటన .. అన్నీ కలిసిన అష్టా చమ్మా ..<br /><br />నా సలహా : తప్పక చూడండి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7409868841158502771-7911954299841016519?l=aloori.blogspot.com' alt='' /></div>అరుణ్ కుమార్ ఆలూరిhttp://www.blogger.com/profile/03157744110816319589noreply@blogger.com3